రోజులు ఒకేలా ఉండవు.. అహంకారంతో మిడిసిపడితే ఏమువుతుందో చెప్పే నీతి కథ..

కృష్ణానది ఒడ్డున పచ్చని పొలాల మధ్యన ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో, సుబ్బారావు అనే పెద్ద భూస్వామి నివసించేవాడు. వందల ఎకరాల భూమి, అపారమైన సంపదతో ఆయన ఊరందరికీ పెద్దదిక్కు. ఆయన మాటంటే వేదవాక్కుగా భావించేవారు. తన సంపద అంతా తన కష్టం వల్లే వచ్చిందని, కష్టపడనివారు బాగుపడరని, వారిపై జాలి కూడా కలగదని ఆయన అహంకారంగా మాట్లాడేవాడు. భార్య లక్ష్మి ఎంత నచ్చజెప్పినా, ఆయన తన అభిప్రాయాన్ని మార్చుకునేవాడు కాదు. “ఈ ఊర్లో నా అంత కష్టపడేవాడు లేడు, అందుకే నా అంత సంపద ఎవరికీ లేదు” అని ఆయన గర్వంగా చెప్పేవాడు. సుబ్బారావుకు సరోజ అనే ఒక్కగానొక్క కూతురు ఉంది, ఆమె తండ్రి అంటే ప్రాణం. ఈ సంవత్సరం పంట చాలా బాగా పండిందని, అట్టహాసంగా పెళ్లి చేస్తానని తండ్రి చెప్పగా, తాను తండ్రిని వదిలి ఎక్కడికీ వెళ్ళనని సరోజ అన్నది. ఆడపిల్లల మాటలు అంతే, పెళ్లి తర్వాత అత్తారింటికి వెళ్లి అమ్మానాన్నల్ని మర్చిపోతారని సుబ్బారావు చమత్కరించాడు. ఒక మధ్యాహ్నం, సుబ్బారావు బాల్య స్నేహితుడు వెంకటేశ్వరులు ఆయన ఇంటికి వచ్చాడు. వెంకటేశ్వరులు ఒకప్పుడు సుబ్బారావుతో సమానంగా ఉన్నా, ఇప్పుడు ఐదు ఎకరాల చిన్న రైతుగా మారాడు. రాబోయే వరదల గురించి, ఆకాశంలో భయంకరంగా కనబడుతున్న మేఘాల గురించి వెంకటేశ్వరులు సుబ్బారావును హెచ్చరించాడు. తన పంటను ముందే కోసి గోదాముల్లో దాచుకోమని సలహా ఇచ్చాడు. సుబ్బారావు ఆ సలహాను నవ్వుతూ కొట్టిపారేశాడు. “నువ్వు ఎప్పటికీ భయపడేవాడివే అందుకే ఎదగలేకపోయావు. భయపడేవాడు బాగుపడడు. నా వందల ఎకరాలు ఎలా చూసుకోవాలో నాకు తెలుసు” అంటూ వెంకటేశ్వరులను అవమానించి పంపేశాడు.

సరోజ ఆ మాటలన్నీ విని, తండ్రిని వెంకటేశ్వరులు మామయ్య మాటలు వినమని కోరింది, కానీ సుబ్బారావు వినలేదు. వెంకటేశ్వరులు చెప్పినట్టే, వారం రోజుల తర్వాత కృష్ణానది ఉప్పొంగింది. 30 ఏళ్లలో రానంత భయంకరమైన వరద వచ్చి, సుబ్బారావు పొలాలన్నీ నీట మునిగిపోయాయి. వందల ఎకరాల పంట ఒక్క రాత్రిలో కొట్టుకుపోయింది. పశువులు పోయాయి, ఇల్లు సగం కూలిపోయింది. సుబ్బారావు కుటుంబం ఊరి చివరి గుడిలో తలదాచుకోవాల్సి వచ్చింది. వరద తగ్గాక, తన పొలాన్ని చూసిన సుబ్బారావు కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. అంతా బురదమయమై, ఒక్క మొక్క కూడా లేకుండా పోయింది. ఇంటికి తిరిగివచ్చిన సుబ్బారావు నిరాశలో మునిగిపోగా, లక్ష్మి రేపటి గురించి భయపడింది. ఆ సమయంలో, సరోజ తన తండ్రికి ధైర్యం చెప్పింది. “నాన్న ఏడవకండి. మనం బతికి ఉన్నాం అదే మనకు దేవుడు ఇచ్చిన గొప్ప వరం. డబ్బు పోతే మళ్ళీ సంపాదించవచ్చు, ప్రాణాలు పోతే మళ్ళీ రావు కదా” అని ఆమె అన్నది. సుబ్బారావుకు డబ్బు లేనివాడిని ఊర్లో ఎవరూ మనిషిగా చూడరన్న భయం పట్టుకుంది. సరోజ ఇతరుల ఇళ్లలో పనికి వెళ్ళడం కూడా ఆయనకు అవమానంగా అనిపించింది. తన కూతురు ఇతరుల ఇళ్లలో పని చేయడం, ఒకప్పుడు తాను అన్నం పెట్టిన వాళ్ల ముందు నిలబడటం ఆయన భరించలేకపోయాడు. అప్పుడు సరోజ “నాన్న, ఈ రోజులు కూడా మారుతాయి. రోజులు ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండవు కదా. చెడ్డ రోజులు వచ్చినట్టే మంచి రోజులు కూడా వస్తాయి. మనం ధైర్యంగా ఉండాలి” అని చెప్పింది. ఆ రోజు సాయంత్రం, ఊహించని వ్యక్తి సుబ్బారావు ఇంటికి వచ్చాడు. అది వెంకటేశ్వరులు. చేతిలో బియ్యం బస్తా, కూరగాయలు, కొంత డబ్బు తీసుకొచ్చాడు. సుబ్బారావు మొదట అతని సహాయాన్ని నిరాకరించినా, సరోజ కల్పించుకొని “మామయ్య మనల్ని చూడటానికి వచ్చారు, ఆయన్ని అవమానించకండి. మీ అహంకారం వల్లే మనకి కష్టాలు వచ్చాయి” అని తండ్రికి గుర్తుచేసింది. సరోజ మాటలు సుబ్బారావు మనసులో బాణంలా దిగాయి. వెంకటేశ్వరులు తన బాల్య స్నేహాన్ని గుర్తుచేసి, ఎన్ని మాటలు అన్నా నువ్వు నా స్నేహితుడివి, ఆ బంధం డబ్బు కంటే విలువైనదని చెప్పాడు. వెంకటేశ్వరులు మంచితనానికి సుబ్బారావు కరిగిపోయి, తన తప్పును ఒప్పుకున్నాడు. క్షమించమని కోరాడు.

వెంకటేశ్వరులు “గతం గతః. మన ముందున్న రోజులు మంచివి” అని ఓదార్చాడు. సుబ్బారావు మళ్ళీ పెద్ద భూస్వామి కాలేదు కానీ, ఆయన మంచి మనిషిగా మారాడు. ఊరందరికీ సాయం చేసే మనిషిగా పేరు తెచ్చుకున్నాడు. సరోజ తండ్రిలో వచ్చిన మార్పు చూసి ఎంతో సంతోషించింది. ఈ కథ రోజులు ఒకేలా ఉండవని, సుఖం వస్తే గర్వపడకూడదని, కష్టం వస్తే కుంగిపోకూడదని, మంచితనం, స్నేహం శాశ్వతమైనవని బోధిస్తుంది.

నువ్వు డ్యాన్సర్ మాత్రమే కాదు ఫైటర్ కూడా.. మళ్లీ మంచి రోజులు వస్తాయ్ పండు..