Life Lesson: రేపటి కోసం ఎదురుచూడకండి.. జీవిత సత్యాన్ని కళ్లకు కట్టినట్లు చెప్పిన ఇసుక కోట కథ

సముద్రపు అలలు నిత్యం ఒడ్డును తాకుతూ ఉండే ఓ ప్రశాంతమైన తీర ప్రాంతంలో ఒక పురాతన ఆశ్రమం ఉండేది. అక్కడ ఒక జ్ఞానియైన గురువు తన కొద్దిమంది శిష్యులతో కలిసి నివసించేవారు. ఆ శిష్యుల్లో ఒక యువకుడు ఎంతో నిజాయితీపరుడు, క్రమశిక్షణ కలవాడు. గురువు చెప్పిన ప్రతి మాటను శ్రద్ధగా పాటించేవాడు. అయినప్పటికీ అతని మనసులో మాత్రం ఎప్పుడూ ఒక అసంతృప్తి ఉండేది. ఎన్నో రోజులుగా ఒక ప్రశ్న అతడిని వెంటాడుతోంది. ఒక ఉదయం ఇక ఆ ప్రశ్నను తనలో దాచుకోలేక గురువుగారి వద్దకు వెళ్లాడు. గురువు ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉన్నారు. శిష్యుడు ఆయనకు నమస్కరించి మెల్లగా అన్నాడు.. ‘గురువుగారూ… చాలా రోజులుగా ఒక ప్రశ్న నా మనసును వేధిస్తోంది. దానికి సమాధానం దొరకకపోతే నాకు శాంతి లభించదనిపిస్తోంది.’ గురువు చిరునవ్వుతో ‘కూర్చో. నీ ప్రశ్న ఏమిటో చెప్పు’ అన్నారు. శిష్యుడు ఆయన ముందు కూర్చుని అడిగాడు.. ‘గురువుగారూ, మీరు ఎప్పుడూ ఈ ప్రపంచంలోని ప్రతిదీ తాత్కాలికమే అని చెబుతుంటారు. సంపద, విజయం, వైఫల్యం, ఆస్తులు, చివరికి ఈ శరీరం కూడా ఒకరోజు మనల్ని విడిచిపెడతాయి అంటారు.

అన్నీ చివరికి మాయమైపోతే… మనం ఎందుకు ఇంత కష్టపడాలి? ఎందుకు పని చేయాలి? ఎందుకు ఏదైనా నిర్మించాలి? ఎందుకు కలలు కనాలి? ఎందుకు ప్రేమించాలి? ఎందుకు పోరాడాలి? అన్నీ ఒకరోజు ముగిసిపోతే… జీవితానికి అసలు అర్థం ఏమిటి?’ గురువు అతని మాటలను శ్రద్ధగా విన్నారు. కానీ వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు. కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆయన లేచి ‘నాతో రా’ అన్నారు. శిష్యుడు ఏమీ అడగకుండా గురువును అనుసరించాడు. ఆశ్రమం నుంచి బయటకు వచ్చిన వారు కొంతదూరం నడిచి సముద్ర తీరానికి చేరుకున్నారు. మధ్యాహ్నం సమయం. చల్లని గాలి వీస్తోంది. సముద్రపు అలలు నెమ్మదిగా ఒడ్డును తాకుతున్నాయి. గురువు తడి ఇసుక దగ్గర ఆగి శిష్యుడి వైపు చూసి ‘మనం ఒక ఇసుక కోట కట్టుకుందాం’ అన్నారు. శిష్యుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. ‘ఇసుక కోటనా?’ ‘అవును’ గురువు చిరునవ్వు నవ్వారు. శిష్యుడికి విషయం అర్థం కాలేదు. అయినా గురువు మాటను గౌరవించి ఆయనతో కలిసి కూర్చున్నాడు. ఇద్దరూ తడి ఇసుకను చేతులతో తీసుకుని కోట నిర్మించడం ప్రారంభించారు. గోడలు నిర్మించారు. చిన్న గోపురాలు కట్టారు. కిటికీలు, ద్వారాలు, చిన్న మార్గాలు కూడా తయారు చేశారు. గురువు ప్రతి చిన్న వివరాన్ని ఎంతో శ్రద్ధగా రూపొందించారు.

మొదట శిష్యుడు కేవలం గురువు చెప్పారని మాత్రమే పని చేశాడు. కానీ కొద్దిసేపటికే అతనిలో కూడా ఆసక్తి పెరిగింది. ‘ఇక్కడ ఒక గోపురం పెడితే బాగుంటుంది. గోడను కొంచెం ఎత్తుగా చేస్తే ఇంకా అందంగా ఉంటుంది’ అంటూ అతను కూడా ఉత్సాహంగా కోటను నిర్మించడం ప్రారంభించాడు. గంటలు గడిచిపోయాయి. చివరికి వారి ముందు ఒక అద్భుతమైన ఇసుక కోట నిలిచింది. శిష్యుడు దాన్ని చూసి ఆనందంతో ‘గురువుగారూ! ఎంత అందంగా ఉందో చూడండి!’ అన్నాడు. గురువు కూడా చిరునవ్వు నవ్వారు. ఇద్దరూ కొద్దిసేపు ఆ కోటను చూస్తూ నిలబడ్డారు. అప్పుడే… ఒక పెద్ద అల వేగంగా తీరానికి దూసుకొచ్చింది. ఒక్క క్షణం అల ఇసుక కోటను తాకింది. మరో క్షణంలోనే ఆ అందమైన కోట మొత్తం కూలిపోయింది. కొద్దిసేపటి క్రితం అక్కడ ఒక అద్భుతమైన నిర్మాణం ఉన్నదనే గుర్తు కూడా లేకుండా, మళ్లీ తడి ఇసుక మాత్రమే మిగిలింది. గురువు మాత్రం ప్రశాంతంగా నిలబడి ఉన్నారు. కానీ శిష్యుడి ముఖంలో బాధ కనిపించింది. ‘గురువుగారూ…’ అన్నాడు.

‘మనం ఇన్ని గంటలు కష్టపడి నిర్మించాం. ఎంత అందంగా ఉందో! కానీ ఒక్క అల వచ్చి అంతా నాశనం చేసింది’ గురువు చిరునవ్వుతో అతని వైపు తిరిగి ‘ఇదే నీ ప్రశ్నకు సమాధానం’ అన్నారు. శిష్యుడు అయోమయంగా చూశాడు. ‘నాకు అర్థం కాలేదు గురువుగారూ.’ గురువు సముద్రం వైపు చూస్తూ నెమ్మదిగా చెప్పారు. ‘ఈ కోట ఇసుకతో నిర్మించబడిందని నాకు ముందే తెలుసు. ఒకరోజు కాదు, కొన్ని గంటల్లోనే ఇది మాయమవుతుందని కూడా నాకు తెలుసు. అయినా నేను దాన్ని ఎందుకు నిర్మించానో తెలుసా?’ శిష్యుడు మౌనంగా ఉన్నాడు. ‘దాన్ని శాశ్వతంగా ఉంచుకోవడానికి కాదు. దాన్ని నిర్మిస్తున్న సమయంలో కలిగిన ఆనందం కోసం.’ శిష్యుడు గురువు మాటలను శ్రద్ధగా విన్నాడు. ‘జీవితం కూడా ఇలాగే ఉంటుంది’ గురువు కొనసాగించారు. ‘మనకు ఏదీ శాశ్వతంగా దక్కదు. మనుషులు వస్తారు.. వెళ్తారు. సంపద వస్తుం.. పోతుంది. విజయం వస్తుంది.. మళ్లీ మారిపోతుంది. సంబంధాలు మారుతాయి. శరీరం వృద్ధాప్యానికి చేరుతుంది. చివరికి మన జీవిత ప్రయాణం కూడా ముగుస్తుంది. కానీ ఏదైనా శాశ్వతం కాదని తెలుసుకోవడం వల్ల అది అర్థరహితం అవుతుందా?’ శిష్యుడు తల ఊపలేదు. గురువు చిరునవ్వుతో అడిగారు ‘ఒక పువ్వు ఒక్కరోజే వికసించినా దాని అందం విలువలేనిదా? ఒక సూర్యాస్తమయం కొన్ని నిమిషాలే కనిపించినా దాన్ని చూడటం వృథా అవుతుందా? ఒక అందమైన సంగీతం చివరికి ముగిసిపోతుందని తెలిసినా దాన్ని వినడం ఎందుకు మానేస్తాం?’ శిష్యుడి కళ్లలో కొత్త వెలుగు కనిపించింది.

‘విషయాలు ముగిసిపోవడం వల్ల వాటి విలువ తగ్గదు’ గురువు చెప్పారు. ‘వాటి విలువ వాటిని మనం అనుభవించిన విధానంలో ఉంటుంది. జీవితం మనకు ప్రతిదాన్ని శాశ్వతంగా పట్టుకుని ఉంచమని చెప్పడం లేదు. మన చేతుల్లో ఉన్నంతకాలం దాన్ని సంపూర్ణంగా జీవించమని చెబుతోంది’ అని గురువు చెప్పారు. శిష్యుడు సముద్రం వైపు చూశాడు. అలలు వచ్చి ఇసుకను తాకుతున్నాయి. మళ్లీ వెనక్కి వెళ్తున్నాయి. మరో అల వస్తోంది. గురువు మళ్లీ నడక ప్రారంభించారు. శిష్యుడు కూడా ఆయన వెంట నడిచాడు. కొన్ని అడుగులు వేసిన తర్వాత అతను వెనక్కి తిరిగి చూశాడు. తాము నిర్మించిన ఇసుక కోట అక్కడ లేదు. కేవలం తడి ఇసుక మాత్రమే ఉంది. కానీ ఈసారి అతని హృదయంలో బాధ లేదు. అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు. కోట పోయింది. కానీ దాన్ని నిర్మించిన సమయంలో తనకు కలిగిన ఆనందం మాత్రం నిజమైనదే. ఆ రోజు అతనికి జీవితంలోని ఒక గొప్ప సత్యం అర్థమైంది. జీవితానికి అర్థం అన్నీ శాశ్వతంగా ఉండటంలో లేదు. మనకు లభించిన సమయాన్ని ఎంత సంపూర్ణంగా జీవించామన్నదే అసలు విషయం. చాలామంది జీవితంలో ఆనందం కోసం ఎప్పుడూ భవిష్యత్తు వైపు చూస్తుంటారు.

‘నేను విజయం సాధించినప్పుడు సంతోషంగా ఉంటాను. నేను ఎక్కువ డబ్బు సంపాదించినప్పుడు జీవితాన్ని ఆస్వాదిస్తాను. నా లక్ష్యం సాధించిన తర్వాత ప్రశాంతంగా ఉంటాను’ అని అనుకుంటూ వర్తమానాన్ని కోల్పోతారు. కానీ జీవితం విజయాన్ని సాధించిన తర్వాత ప్రారంభం కాదు. జీవితం ఇప్పుడే జరుగుతోంది.. మీకు నచ్చిన పనిని మనస్ఫూర్తిగా చేయండి. మీకు ఇష్టమైన వారిని ప్రేమించండి. మీ చుట్టూ ఉన్న చిన్న చిన్న ఆనందాలను ఆస్వాదించండి. మీకు అర్థవంతంగా అనిపించే పనికి మీ శక్తిని, సమయాన్ని, ప్రతిభను ఇవ్వండి. ఎందుకంటే మనం ఒకరోజు నిర్మించిన ఇసుక కోటను సముద్రం కూల్చివేయవచ్చు. కానీ అందులో మనం పెట్టిన ప్రేమను, శ్రమను, ఆనందాన్ని ఎవరూ చెరిపేయలేరు. జీవితం యొక్క నిజమైన విజయం మనం ఎంత సంపాదించామో, ఎంత సాధించామో మాత్రమే కాదు… మనకు లభించిన ప్రతి క్షణాన్ని ఎంత సంపూర్ణంగా జీవించామన్నదే. అందుకే.. అన్నీ తాత్కాలికమే అయినా, ప్రతి క్షణాన్ని అర్థవంతంగా జీవించండి. ఎందుకంటే ఇసుక కోట శాశ్వతం కాకపోవచ్చు. కానీ దాన్ని నిర్మించిన ఆనందం మాత్రం నిజమైనదే.