దహనం, ఖననం కాకుండా ప్రపంచంలో అంత్యక్రియల కోసం అనుసరించే ఆశ్చర్యకరమైన సంప్రదాయాలు ఇవే!

మనిషి మరణం అనేది జీవితంలో తప్పనిసరి ఘట్టం. అయితే మరణించిన తర్వాత అంత్యక్రియలు నిర్వహించే విధానం మాత్రం దేశాన్ని బట్టి, మతాన్ని బట్టి, సంస్కృతిని బట్టి మారుతూ ఉంటుంది. భారతదేశంలో ప్రధానంగా హిందువులు దహన సంస్కారం, ముస్లింలు, క్రైస్తవులు ఖననం పాటిస్తారు. కానీ ప్రపంచంలోని కొన్ని ప్రాంతాల్లో వీటికి భిన్నంగా, ఆశ్చర్యం కలిగించే ఎన్నో సంప్రదాయాలు ఇప్పటికీ కొనసాగుతున్నాయి. వాటిలో కొన్ని…

1. ఆకాశ సమాధి – టిబెట్

టిబెట్‌లోని కొన్ని బౌద్ధ సంప్రదాయాల్లో ‘స్కై బరియల్’ అనే ప్రత్యేకమైన అంత్యక్రియల పద్ధతి ఉంది. ఇందులో మృతదేహాన్ని ఎత్తైన కొండ ప్రాంతాలకు తీసుకెళ్లి ప్రత్యేక ఆచారాల తర్వాత ప్రకృతికి అప్పగిస్తారు. అనంతరం రాబందులు వంటి పక్షులు ఆ శరీరాన్ని ఆహారంగా తీసుకుంటాయి. ఈ సంప్రదాయం వెనుక ఉన్న భావన ఏమిటంటే.. శరీరం కేవలం ఒక తాత్కాలిక నివాసం మాత్రమే. మరణం తర్వాత దానికి ఉపయోగం లేదని, అది ఇతర జీవులకు ఆహారంగా మారడం కూడా ఒక దానమేనని వారు విశ్వసిస్తారు. అలాగే టిబెట్‌లోని గడ్డకట్టిన నేలల్లో ఖననం చేయడం, కట్టెల కొరత వల్ల దహనం చేయడం కష్టంగా ఉండటంతో ఈ సంప్రదాయం అభివృద్ధి చెందింది.

2. టవర్ ఆఫ్ సైలెన్స్ – జొరాస్ట్రియన్ల సంప్రదాయం

జొరాస్ట్రియన్ మతస్థులు భూమి, అగ్ని, నీరు వంటి ప్రకృతి మూలకాలను అత్యంత పవిత్రంగా భావిస్తారు. అందుకే శవాన్ని కాల్చడం లేదా భూమిలో పూడ్చిపెట్టడం వల్ల ఆ మూలకాలు అపవిత్రమవుతాయని వారి నమ్మకం. ఈ కారణంగా ‘టవర్ ఆఫ్ సైలెన్స్’ అనే వృత్తాకార నిర్మాణాలపై మృతదేహాలను ఉంచుతారు. అక్కడ పక్షులు మాంసాన్ని తిన్న తర్వాత మిగిలిన ఎముకలు సహజంగా క్షీణిస్తాయి. ఆధునిక కాలంలో పర్యావరణ మార్పులు, రాబందుల సంఖ్య తగ్గిపోవడంతో ఈ పద్ధతి చాలా చోట్ల తగ్గిపోయింది.

3. చెట్టు సమాధి

ప్రపంచంలోని కొన్ని ఆదివాసీ తెగలు చెట్లను పవిత్రంగా భావిస్తాయి. అందుకే మృతదేహాన్ని నేలలో పూడ్చకుండా చెట్ల తొర్రల్లో లేదా ఎత్తైన చెక్క వేదికలపై ఉంచే సంప్రదాయం ఉండేది. కొంతకాలం తర్వాత మిగిలిన ఎముకలను సేకరించి ప్రత్యేక స్థలాల్లో భద్రపరుస్తారు. ఈ విధానం ప్రకృతితో మనిషి అనుబంధానికి ప్రతీకగా భావించబడుతుంది.

4. మమ్మీఫికేషన్ – ప్రాచీన ఈజిప్ట్

ప్రాచీన ఈజిప్టులో రాజులు, రాణులు, ప్రముఖుల శరీరాలను వేల సంవత్సరాలు చెడిపోకుండా ప్రత్యేక పద్ధతుల్లో భద్రపరిచేవారు. దీనినే మమ్మీఫికేషన్ అంటారు. శరీరంలోని అంతర్గత అవయవాలను తొలగించి, ప్రత్యేక లవణాలు, సహజ పదార్థాలతో శరీరాన్ని ఎండబెట్టి, వస్త్రాలతో చుట్టి సమాధుల్లో ఉంచేవారు. మరణానంతర జీవితంలో కూడా ఆత్మకు శరీరం అవసరమవుతుందని వారు విశ్వసించేవారు.

5. వేలాడే శవపేటికలు

చైనాలోని కొన్ని పురాతన తెగలు, ఫిలిప్పీన్స్‌లోని కొన్ని ప్రాంతాల్లో మృతదేహాలను శవపేటికల్లో ఉంచి కొండచరియలకు వేలాడదీసే సంప్రదాయం ఉండేది. ఎత్తైన ప్రదేశంలో ఉంచడం వల్ల మరణించిన వ్యక్తికి గౌరవం లభిస్తుందని, దేవతలకు దగ్గరగా ఉంటారని, అలాగే అడవి జంతువుల నుంచి కూడా రక్షణ లభిస్తుందని వారు నమ్మేవారు.

6. గ్రీన్ బరియల్

పర్యావరణ పరిరక్షణపై అవగాహన పెరుగుతున్న నేపథ్యంలో ఇటీవల ‘గ్రీన్ బరియల్’కు ప్రాధాన్యం పెరుగుతోంది. ఇందులో శరీరాన్ని రసాయనాలు ఉపయోగించకుండా, సహజంగా కుళ్లిపోయే వస్త్రాలు లేదా చెక్క శవపేటికలో ఖననం చేస్తారు. దీంతో శరీరం సహజంగా మట్టిలో కలిసిపోతుంది. కొన్ని చోట్ల ఆ సమాధిపై ఒక మొక్క లేదా చెట్టును కూడా నాటుతారు. పర్యావరణానికి హాని లేకుండా అంత్యక్రియలు నిర్వహించడమే దీని ప్రధాన ఉద్దేశ్యం.

7. వాటర్ క్రిమేషన్

ఇది ఆధునిక సాంకేతికత ఆధారంగా అభివృద్ధి చెందిన అంత్యక్రియల విధానం. ఇందులో అధిక ఉష్ణోగ్రత, ఒత్తిడితో కూడిన నీరు, క్షార ద్రావణాన్ని ఉపయోగించి శరీరంలోని కణజాలాన్ని సహజంగా విచ్ఛిన్నం చేస్తారు. సాంప్రదాయ దహనంతో పోలిస్తే కార్బన్ ఉద్గారాలు తక్కువగా ఉండటంతో కొన్ని దేశాలు దీనికి చట్టబద్ధ అనుమతులు ఇచ్చాయి.

8. హ్యూమన్ కంపోస్టింగ్

ఇటీవలి కాలంలో పర్యావరణహిత ప్రత్యామ్నాయంగా ‘హ్యూమన్ కంపోస్టింగ్’ ప్రాచుర్యం పొందుతోంది. ప్రత్యేకంగా రూపొందించిన నియంత్రిత వాతావరణంలో మృతదేహాన్ని సహజ పదార్థాలతో ఉంచి కొన్ని వారాలు లేదా నెలల్లో సారవంతమైన మట్టిగా మారుస్తారు. ఈ మట్టిని చెట్లు, ఉద్యానవనాలు లేదా ప్రకృతి సంరక్షణ కార్యక్రమాలకు ఉపయోగిస్తారు. అమెరికాలోని కొన్ని రాష్ట్రాల్లో ఈ విధానానికి చట్టబద్ధ అనుమతి ఉంది.

మరణం అందరికీ ఒకటే అయినా, అంత్యక్రియల సంప్రదాయాలు మాత్రం ప్రపంచవ్యాప్తంగా విభిన్నంగా ఉన్నాయి. కొన్ని మత విశ్వాసాలపై ఆధారపడితే, మరికొన్ని ప్రకృతి, పర్యావరణం, భౌగోళిక పరిస్థితులకు అనుగుణంగా ఏర్పడ్డాయి. ఈ వైవిధ్యమైన ఆచారాలు ప్రపంచ సంస్కృతుల గొప్పతనాన్ని, మనిషి ప్రకృతితో ఉన్న అనుబంధాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి.