
మహా శివరాత్రి హిందువులకు అత్యంత పవిత్రమైన పండగ. ఈ పండగరోజును ఎలా జరుపుకోవాలని చాలా మంది ఆధ్యాత్మిక గురువులు తమ ఉపదేశాలు చేశారు. తెలుగు రాష్ట్రాల్లో సుపరిచతులైన ఆధ్యాత్మిక ప్రవచన కర్త చాగంటి కోటేశ్వరరావు కూడా శివరాత్రి, భక్తి గురించిన విశేషాలను వివరించారు. చాగంటి కోటేశ్వర రావు ప్రవచనం భక్తి తత్త్వాన్ని, దాని యొక్క అపారమైన ప్రభావాన్ని సమగ్రంగా విశ్లేషిస్తుంది. భక్తి మానవ జీవితానికి ఆరోగ్యకరమైన భయాన్ని ప్రసాదిస్తుందని, తద్వారా మనిషి సక్రమంగా జీవిస్తాడని ఆయన పేర్కొన్నారు. ఎక్కడ భక్తి ఉంటుందో అక్కడ శాంతి వెల్లివిరుస్తుందని, “మాతా చ పార్వతీ దేవి పితా దేవో మహేశ్వరః” అనే భావన మనందరం ఒకే తల్లిదండ్రుల బిడ్డలమనే ప్రేమను, జాతీయ సమైక్యతను పెంపొందిస్తుందని వివరించారు. స్త్రీ, పురుష, పండిత, పామర, కుల, మత, వర్ణ విచక్షణ లేకుండా అందరూ కలిసి బ్రతకాలనే ఆలోచన భక్తి వల్లనే కలుగుతుంది.
భక్తి మనిషికి భయాన్ని, ధైర్యాన్ని ఒకేసారి ఇవ్వగలదు. తప్పు చేయాలనే కోరిక కలిగినప్పుడు “మల్లికార్జునుడు చూస్తున్నాడు” అనే ఆరోగ్యకరమైన భయం అడ్డుకుంటుంది. అదే సమయంలో, ఒక మంచి పని చేయడానికి, ఇతరులకు సాయం చేయడానికి “నా వెనుక స్వామి ఉన్నాడు, అమ్మ ఉంది” అనే ధైర్యం నిలుస్తుంది. పూర్వం ఈ దేశంలో తాళం కప్పలు వాడని కాలం ఉండేది. పక్కవాడి వస్తువు తీస్తే పరమేశ్వరుడు చూస్తాడనే భయం, భగవంతుడే రక్షిస్తాడనే ధైర్యం అప్పట్లో సమాజాన్ని నడిపించాయి. ఈ భయము, ధైర్యము రెండూ భక్తి ద్వారా మాత్రమే సాధ్యమని చాగంటి కోటేశ్వర రావు ఉద్ఘాటించారు. అందుకే భక్తిని ఆయన “పరమౌషధం”గా అభివర్ణించారు.
భక్తి మౌఢ్యం కాదని.. అది మనిషి మనసును సంస్కరిస్తుందని ఆయన స్పష్టం చేశారు. అర్ధరాత్రి వర్షంలో తడిసిన ఒక యువతిని చూసినప్పుడు, ఆమెలో అపితకుచాంబను చూసి తల్లిగా భావించే ఉత్తమ సంస్కారం భక్తి వల్లనే కలుగుతుంది. భక్తి లేని సమాజంలో ఎంతమంది పోలీసులు ఉన్నా, నేర ప్రవృత్తిని అదుపు చేయలేమని ఆయన ఉదాహరించారు. భారతదేశం ప్రపంచ వ్యాప్తంగా గౌరవింపబడింది అంటే అది కేవలం భక్తి వలనే, రామకృష్ణ పరమహంస, శంకరాచార్యుల వంటి మహాపురుషులు జన్మించడం వలనే అని ఆయన గుర్తుచేశారు.
చిన్ననాటి నుంచే పిల్లలకు భక్తిని నేర్పాల్సిన ఆవశ్యకతను చాగంటి కోటేశ్వర రావు ప్రముఖంగా ప్రస్తావించారు. భక్తిని నేర్పకపోతే ఇంజనీర్, డాక్టర్ కావచ్చు కానీ, సమాజానికి పనికొచ్చేవాడు కాలేడని చెప్పారు. డబ్బు శాశ్వతం కాదని, అది కేవలం భూమి మీదనే ఉంటుందని, ఉన్నప్పుడు దానం చేయడమే ఉత్తమమని వివరించారు. భక్తి లేని కొడుకు తండ్రిని గౌరవించడని, తన సంపాదనను రహస్యంగా ఉంచుతాడని, అదే భక్తి ఉన్నవాడు తండ్రిని దైవంతో సమానంగా చూస్తాడని ఉదాహరణలతో వివరించారు. భక్తి ఒక తల్లిలా బిడ్డను పెంచి, ఉన్నత సంస్కారాన్ని ప్రసాదిస్తుందని చెప్పారు.
భక్తి మార్గంలో ఉన్న ప్రహ్లాదుడిని ఉదాహరణగా చూపిస్తూ, పానీయంబులు త్రావుచున్, కుడుచుచున్ కూడా భగవంతుడిని స్మరించగలగడమే నిజమైన భక్తి అని చాగంటి కోటేశ్వర రావు వివరించారు. అన్నం తినేటప్పుడు కూడా పంట పండించినప్పటి నుంచి అది పళ్ళెంలోకి వచ్చే వరకు జరిగిన దైవ సంకల్పాన్ని గుర్తు చేసుకోవచ్చని చెప్పారు. సుఖంలోనూ, కష్టంలోనూ భగవంతుని స్మరించగలగడమే భక్తుడి లక్షణం. మోకాలి నొప్పి వచ్చినప్పుడు గత జన్మ పాప కర్మను గుర్తు చేసుకొని, ఈశ్వరుడు చిన్న కష్టంతో పెద్ద పాపాన్ని పోగొట్టాడని సంతోషించగలగాలి. చెరుకు కర్రను ఎలా నరికినా, పిప్పి చేసినా తీపినిస్తుందో, అలాగే భగవద్భక్తుడు కష్టాలలో కూడా ఆనందంగా ఉంటాడు.
చిన్నతనంలో తల్లిదండ్రులు నేర్పే భక్తి అలవాట్లు, ముఖ్యంగా బొట్టు పెట్టుకోవడం, విభూది ధరించడం వంటివి జీవితాంతం నిలిచిపోతాయని చాగంటి కోటేశ్వర రావు ఉద్ఘాటించారు. స్కాందపురాణంలో వివరించినట్లు, భస్మం ధరించడం అంటే “భ” అంటే ఈశ్వర కాంతి, “స్మ” అంటే స్మరణ అని, భగవంతుని ఎల్లప్పుడూ జ్ఞాపకం ఉంచుకోవడానికి ఇది ఒక సాధనమని వివరించారు. మన కథ కామాక్షికి చేరాలంటే, మన జీవితం పరమేశ్వరుడితో అనుసంధానం కావాలంటే భక్తి అవసరమని చెప్పారు. కష్టాలలో పరమేశ్వరుడే రక్షకుడని, భీష్ముని కథను ఉదాహరిస్తూ పాండవులు అశ్వత్థామ బారి నుండి కృష్ణ పరమాత్మ అనుగ్రహం వలనే బయటపడ్డారని స్పష్టం చేశారు. ఈ విధంగా చాగంటి కోటేశ్వర రావు భక్తిని కేవలం ఒక ఆచారంగా కాకుండా, మానవ జీవితాన్ని ఉన్నతంగా తీర్చిదిద్దే ఒక సమగ్రమైన జీవన విధానంగా ప్రవచించారు.
(Disclaimer: ఈ వార్తలోని సమాచారం మత సంబంధమైన అంశాలపై ఆధారపడి ఉంది. పాఠకుల ఆసక్తి మేరకు అందుబాటులోని వనరుల నుంచి సేకరించి అందించడం జరిగింది. దీనిని సంస్థ ధృవీకరించదు.)