
ఓ ఊరిలో ఓ వేటగాడు ఉండేవాడు. అతడు తన కుటుంబాన్ని పోషించడానికి ప్రతిరోజూ అడవికి వెళ్లి వేటాడేవాడు. ఓ రోజు ఉదయం కూడా ఏదైనా వేట దొరుకుతుందనే ఆశతో అడవికి బయలుదేరాడు. ఉదయం నుంచి సాయంత్రం వరకు అడవంతా వెతికినా ఒక్క జంతువూ అతడి కంటపడలేదు. చివరికి అలసిపోయి, నిరాశతో ఓ చెట్టు కింద కూర్చున్నాడు. ‘ఈ రోజు నా కుటుంబం ఆకలితో పడుకోవాల్సిందేనా?’ అని ఆందోళన చెందుతున్న సమయంలో అతడికి చెట్టు పైభాగం నుంచి గలగల శబ్దం వినిపించింది. పైకి చూసిన వేటగాడికి రెండు కొమ్మల మధ్య చిక్కుకున్న ఓ డేగ కనిపించింది. ఆ డేగ బయటపడేందుకు తీవ్రంగా ప్రయత్నిస్తోంది. వెంటనే చెట్టు ఎక్కిన వేటగాడు దాన్ని పట్టుకున్నాడు. ‘ఈ రోజు ఖాళీ చేతులతో ఇంటికి వెళ్లాల్సిన అవసరం లేదు. ఈ డేగను తీసుకెళ్లి నా కుటుంబానికి ఆహారంగా పెడతాను’ అని అనుకున్నాడు. డేగను చేతుల్లో పట్టుకుని ఇంటి వైపు బయలుదేరాడు.
కొంతదూరం వెళ్లిన తర్వాత డేగ వేటగాడితో మాట్లాడింది. ‘నన్ను ఎందుకు తీసుకెళ్తున్నావు?’ అని అడిగింది. ‘ఈ రోజు నాకు ఎలాంటి వేట దొరకలేదు. నిన్ను చంపి నా కుటుంబానికి ఆహారంగా తీసుకెళ్తున్నాను’ అని వేటగాడు చెప్పాడు. తన ప్రాణం ప్రమాదంలో ఉందని డేగకు అర్థమైంది. అయినా భయంతో కంగారుపడకుండా ప్రశాంతంగా ఆలోచించింది. ‘నేను నా జీవితాన్ని జీవించాను. బహుశా ఈ రోజు చనిపోవాల్సిందే. కానీ చనిపోయే ముందు నా చివరి కోరిక తీర్చగలవా?’ అని అడిగింది. ‘నీ స్వేచ్ఛ తప్ప ఏదైనా అడుగు. నా వల్ల సాధ్యమైతే చేస్తాను’ అన్నాడు వేటగాడు. అప్పుడు డేగ రెండు జీవిత పాఠాలు చెబుతానని చెప్పింది.
‘మొదటిది.. ఎవరినీ గుడ్డిగా నమ్మవద్దు. ఏదైనా నిజమని నమ్మే ముందు ఆలోచించు. సాధ్యమైనంత వరకు ఆధారాలను పరిశీలించు’ అని డేగ చెప్పింది. వేటగాడు ఆ మాటలు విన్నాడు కానీ పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. డేగ మరో మాట చెప్పింది. ‘రెండోది.. ఏదైనా కోల్పోయినప్పుడు దాని గురించి పదే పదే బాధపడుతూ కూర్చోవద్దు. జరిగిన దాని నుంచి పాఠం నేర్చుకుని ముందుకు సాగాలి’ అని చెప్పింది. వేటగాడు ఈ రెండు మాటలను కూడా పెద్దగా పట్టించుకోకుండా తన దారిలో నడుస్తూనే ఉన్నాడు. కొంతసేపటి తర్వాత డేగ మరో మాట చెప్పింది. ‘నువ్వు చాలా పేదవాడిలా కనిపిస్తున్నావు. నేను నీకు రాత్రికి రాత్రే ధనవంతుడిని చేసే వస్తువు ఇస్తే నన్ను స్వేచ్ఛగా వదిలేస్తావా?’ అని అడిగింది. వేటగాడి ఆసక్తి ఒక్కసారిగా పెరిగిపోయింది. ‘నువ్వు నాకు ఏమి ఇవ్వగలవు?’ అని ఆత్రుతగా అడిగాడు.
‘కొంతకాలం క్రితం ఓ రాణి తన రాజ ఉద్యానవనంలో విశ్రాంతి తీసుకుంటోంది. ఆమె పక్కనే ఉన్న వజ్రాల హారాన్ని నేను తీసుకెళ్లి నా గూటిలో దాచాను. నేను చనిపోతే ఆ హారం అక్కడే ఉండిపోతుంది. కానీ నన్ను విడిచిపెడితే నీకు ఆ వజ్రాల హారం తీసుకొచ్చి ఇస్తాను. నీ పేదరికం శాశ్వతంగా పోతుంది’ అని చెప్పింది. వజ్రాల హారం గురించి విన్న వేటగాడి కళ్లలో ఆశ మెరిసింది. తన కుటుంబానికి మంచి జీవితం వస్తుందని ఊహించుకున్నాడు. ఆలోచించకుండా డేగను విడిచిపెట్టేశాడు. స్వేచ్ఛ పొందిన డేగ ఎగిరి ఓ ఎత్తైన కొమ్మపై కూర్చుంది. ‘మిత్రమా.. కొన్ని నిమిషాల క్రితమే నేను నీకు ఒక పాఠం చెప్పాను. ఎవరినీ గుడ్డిగా నమ్మవద్దు అని చెప్పాను. కానీ వజ్రాల హారం గురించి చెప్పగానే నువ్వు ఎలాంటి ఆధారం అడగకుండా నన్ను నమ్మావు. అసలు నా దగ్గర ఎలాంటి వజ్రాల హారం లేదు. నన్ను విడిపించుకోవడం కోసం ఆ కథను కల్పించాను’ అని చెప్పింది. వేటగాడు ఒక్కసారిగా షాక్కు గురయ్యాడు. ‘నేనెంత మూర్ఖుడిని! నా చేతుల్లో ఉన్న డేగను నేనే విడిచిపెట్టాను’ అని బాధపడటం ప్రారంభించాడు.
అప్పుడు డేగ మరోసారి అతడికి తన రెండో పాఠాన్ని గుర్తుచేసింది. ‘ఇప్పుడు కూడా నువ్వు నేను చెప్పిన రెండో పాఠాన్ని మర్చిపోయావు. కోల్పోయిన దాని గురించి చింతించవద్దు. నీ తప్పు నుంచి నేర్చుకుని ముందుకు సాగు’ అని చెప్పింది. అంతటితో డేగ రెక్కలు విప్పి ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయింది. వేటగాడు కొద్దిసేపు అక్కడే నిలబడి డేగ వెళ్లిపోవడాన్ని చూస్తూ ఉండిపోయాడు. తాను చేసిన తప్పును మార్చలేనని అతడికి అర్థమైంది. కానీ ఆ తప్పు నుంచి ఒక జీవిత పాఠం నేర్చుకోవచ్చని గ్రహించాడు. తనను తాను నిందించుకోవడం మానేసి ఇంటి వైపు బయలుదేరాడు. ఇకపై ప్రతి అనుభవం నుంచి నేర్చుకుని, మరింత జాగ్రత్తగా జీవించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.