చిన్న ట్రిక్ లక్షలు మిగిల్చింది.. VFX, CGI టెక్నాలజీ లేని రోజుల్లో ఈ సీన్లు ఎలా తీశారో తెలుసా?

ఒక సీన్‌ను చూస్తే.. ఒక భారీ మనిషి, అతని చేతిలో పెద్ద ఖడ్గం, పక్కనే మరో పాత్ర కనిపిస్తోంది. నేటి సినిమాల్లో ఇలాంటి సన్నివేశాలను కంప్యూటర్ గ్రాఫిక్స్, VFX, CGIతో సులభంగా రూపొందించవచ్చు. కానీ పాత సినిమాల కాలంలో ఈ టెక్నాలజీలు అందుబాటులో లేకపోయినా.. దర్శకులు, కెమెరామెన్లు అద్భుతమైన సాంకేతిక మెలకువలతో ఇలాంటి సీన్లను తెరపై ఆవిష్కరించేవారు. పైగా అందుకోసం పెద్దగా ఖర్చు కూడా అయ్యేది కాదు. చిన్న కెమెరా ట్రిక్‌తో నిర్మాతలకు లక్షల డబ్బు మిగిలేది. ఇప్పటి రోజుల్లో సినిమా నిర్మాణానికి అవుతున్న ఖర్చుతో పోల్చుకుంటే కోట్లలో ఆదా అయినట్లే. మరి ఇంతకీ అలాంటి సీన్లు ఎలా తీసేవారో ఇప్పుడు తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేద్దాం..

కెమెరానే అసలు మ్యాజిక్!

అప్పటి సినిమాల్లో అత్యంత ముఖ్యమైన టెక్నిక్ ఫోర్స్డ్ పర్స్పెక్టివ్. అంటే ఒక వ్యక్తిని కెమెరాకు చాలా దగ్గరగా, మరొకరిని చాలా దూరంగా నిలబెట్టి చిత్రీకరించడం. దూరంలో ఉన్న వ్యక్తి చిన్నగా కనిపించగా, దగ్గరలో ఉన్న వ్యక్తి చాలా పెద్దగా కనిపిస్తాడు. కానీ సరైన కెమెరా యాంగిల్‌లో ఇద్దరూ ఒకే ఫ్రేమ్‌లో ఉంటే.. ప్రేక్షకుడికి ఒకరు అసాధారణంగా భారీగా ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది.

భారీ వస్తువులకు మినియేచర్ మోడల్స్

ఖడ్గాలు, కోటలు, రథాలు, విగ్రహాలు వంటి వస్తువులను అవసరానికి అనుగుణంగా పెద్దగా లేదా చిన్నగా తయారు చేసేవారు. కొన్ని సందర్భాల్లో నిజమైన వస్తువుకు బదులుగా మినియేచర్ మోడల్స్ ఉపయోగించేవారు. కెమెరా దూరం, లైటింగ్, ఫ్రేమింగ్‌ను జాగ్రత్తగా సెట్ చేయడంతో ఆ మోడల్స్ నిజమైనవిగా కనిపించేవి.

కెమెరా కట్ కూడా కీలకమే!

ఒకే షాట్‌లో అన్నీ చూపించాల్సిన అవసరం అప్పట్లో ఉండేది కాదు. ముందుగా ఒక పాత్రను చూపించి, తర్వాత మరో పాత్రను వేరే యాంగిల్‌లో చిత్రీకరించి, ఎడిటింగ్‌లో కలిపేవారు. ప్రేక్షకుడి ఊహాశక్తి మిగతా సన్నివేశాన్ని పూర్తి చేసేది. దీనినే **మ్యాజిక్ ఆఫ్ ఎడిటింగ్** అని చెప్పొచ్చు.

పెయింటింగ్స్‌తోనే భారీ ప్రపంచాలు!

పాత సినిమాల్లో మ్యాట్ పెయింటింగ్, బ్యాక్‌డ్రాప్ పెయింటింగ్స్ వంటి పద్ధతులు కూడా విస్తృతంగా ఉపయోగించేవారు. కెమెరా ముందు ఉన్న నిజమైన సెట్లో కొంత భాగాన్ని మాత్రమే నిర్మించి, మిగతా ప్రాంతాన్ని భారీ పెయింటింగ్‌తో చూపించేవారు. ఆర్టిస్టుల ప్రతిభ, లైటింగ్, కెమెరా యాంగిల్ కలిసినప్పుడు అది నిజమైన కోటలా లేదా విస్తారమైన రాజ్యంలా కనిపించేది.

నటుల స్థానమే.. సీన్‌కు ప్రాణం!

ఇలాంటి సన్నివేశాల్లో నటులు ఎక్కడ నిలబడాలి, కెమెరాకు ఎంత దూరంలో ఉండాలి, ఖడ్గం ఏ కోణంలో పట్టుకోవాలి వంటి విషయాలను ముందుగానే ఖచ్చితంగా నిర్ణయించేవారు. చిన్న పొరపాటు జరిగినా పాత్ర పరిమాణం తేడాగా కనిపించే అవకాశం ఉండేది. అంటే అప్పటి సినిమాల్లో VFX లేకపోయినా టెక్నాలజీ లేదని కాదు.. టెక్నాలజీకి బదులుగా కెమెరా, సెట్స్, పెయింటింగ్స్, మోడల్స్, ఎడిటింగ్, ఆప్టికల్ ఎఫెక్ట్స్, ముఖ్యంగా సృజనాత్మకతను ఉపయోగించేవారు. నేటి కంప్యూటర్ గ్రాఫిక్స్‌కు అప్పటి సినిమాల కెమెరా మ్యాజిక్ ఒక రకంగా పూర్వ రూపం అని చెప్పొచ్చు.