Moral Story: రూపాన్ని చూసి ఎవరినీ తక్కువగా అంచనా వేయకూడదు.. అసహ్యమైన బాతు పిల్ల కథ
నిన్ను ఎవరు ఎలా చూస్తున్నారన్నది ముఖ్యం కాదు. నువ్వు నిజంగా ఎవరో తెలుసుకోవడం ముఖ్యం. ఇతరుల విమర్శలతో నీ విలువను తగ్గించుకోకు. ప్రతి ఒక్కరిలోనూ ఒక ప్రత్యేకమైన అందం, ప్రతిభ దాగి ఉంటుంది. సరైన సమయం వచ్చినప్పుడు అది ప్రపంచానికి కనిపిస్తుంది. ఈ విషయాలను పిల్లలకు ఈ కింది బాతు పిల్ల కథ ద్వారా అర్ధమయ్యేలా చెబితే చిన్నతనం నుంచి ఆత్మవిశ్వాసంతో పిల్లలు ఎదుగుతారు..
ఒక అందమైన వేసవి రోజున ఓ తల్లి బాతు తన గుడ్లను పొదుగుతూ ఎంతో ఆశగా ఎదురుచూస్తోంది. తన పిల్లలు ఎప్పుడు బయటకు వస్తారోనని రోజూ ఆ గుడ్లను జాగ్రత్తగా చూసుకుంటూ ఉండేది. కొన్ని రోజుల తర్వాత ఒక్కొక్కటిగా గుడ్లు పగిలాయి. వాటిలోంచి అందమైన చిన్న చిన్న బాతు పిల్లలు బయటకు వచ్చాయి. ‘ఆహా! నా పిల్లలు ఎంత అందంగా ఉన్నారో!’ అని తల్లి బాతు ఎంతో సంతోషించింది. ఆమె పిల్లలను లెక్కపెట్టింది. ‘ఒకటి… రెండు… మూడు… నాలుగు… ఐదు…’ కానీ ఒక గుడ్డు మాత్రం ఇంకా పగలలేదు. ‘ఇంకా ఒక గుడ్డు మిగిలి ఉంది. ఇది ఎందుకు పగలడం లేదు?’ అని ఆశ్చర్యపోయిన తల్లి బాతు ఆ గుడ్డుపైనే కూర్చుని మరికొంతకాలం వేచి చూసింది. చివరికి ఆ గుడ్డు కూడా పగిలింది.
కానీ అందులోంచి బయటకు వచ్చిన పిల్ల మిగతా పిల్లలలా అందంగా లేదు. అది పెద్దగా, విచిత్రంగా కనిపించింది. తల్లి బాతు కొద్దిసేపు ఆశ్చర్యంగా చూసింది. అయినా అది తన పిల్లేనని ప్రేమగా దగ్గరకు తీసుకుంది. మరుసటి రోజు తల్లి బాతు తన పిల్లలందరినీ నదిలోకి తీసుకెళ్లింది. పిల్లలంతా ఆనందంగా ఈత కొట్టసాగారు. కానీ ఆ విచిత్రంగా కనిపించే పిల్లను చూసిన మిగతా బాతులు మాత్రం నవ్వుకోవడం మొదలుపెట్టాయి. ‘ఇది ఎవరు? ఎంత విచిత్రంగా ఉంది!’ ‘ఇలాంటి పిల్లను మేమెప్పుడూ చూడలేదు!’ ఆ మాటలు ఆ పిల్ల హృదయాన్ని బాధించాయి. రోజులు గడిచేకొద్దీ పరిస్థితి మరింత దారుణంగా మారింది. అది ఎక్కడికి వెళ్లినా అందరూ దాని రూపాన్ని చూసి ఎగతాళి చేసేవారు. చివరకు దాని తోబుట్టువులు కూడా దానితో ఆడుకోవడానికి ఇష్టపడలేదు. తల్లి బాతు మాత్రం తన పిల్లను ప్రేమిస్తూనే ఉంది. కానీ ఆ పిల్ల మనసులో బాధ పెరిగిపోయింది. ‘ఎవరూ నాతో మాట్లాడటం లేదు. ఎవరూ నాతో ఆడుకోవడం లేదు. నేను చూడటానికి బాగోలేనని అందరూ నన్ను ద్వేషిస్తున్నారు. నేను ఇక్కడ ఉండకూడదు’ అని అది కన్నీళ్లతో అనుకుంది.
ఒక రాత్రి అది తన ఇంటిని వదిలి వెళ్లిపోయింది. చాలా దూరం ఎగిరి వెళ్లిన తర్వాత అలసిపోయి ఒకచోట ఆగింది. మరుసటి ఉదయం అక్కడ కొన్ని బాతులు కనిపించాయి. ‘నేను కొద్దిరోజులు మీతో ఉండవచ్చా? నాకు వెళ్లడానికి వేరే చోటు లేదు’ అని అది అడిగింది. కానీ అక్కడ కూడా దానికి ఆదరణ లభించలేదు. ‘నువ్వు చాలా విచిత్రంగా ఉన్నావు. మాతో ఉండొద్దు’ అని అవి చెప్పాయి. ఆ పిల్ల మళ్లీ ఒంటరిగా మిగిలిపోయింది. కొంతకాలానికి అది ఒక చిన్న ఇంటికి చేరుకుంది. అక్కడ ఓ బామ్మ, ఒక పిల్లి, ఒక కోడి ఉండేవి. బామ్మ దాన్ని చూసి తన ఇంట్లో ఉంచుకుంది. కానీ అక్కడ కూడా పరిస్థితి మారలేదు. పిల్లి తన అందాన్ని గొప్పగా చెప్పుకుంటూ దాన్ని ఎగతాళి చేసేది. ‘నా బొచ్చు ఎంత అందంగా ఉందో చూడు! నా తోక ఎంత బాగుందో చూడు! నువ్వేమో అసలు అందంగా లేవు’ అని పిల్లి నవ్వేది. కోడి కూడా దాన్ని ఆటపట్టించేది. ‘నేను ఎంత అందమైన గుడ్లు పెడుతున్నానో చూడు. నువ్వు ఏం చేయగలవు?’ అని అది గర్వంగా చెప్పేది. ఆ మాటలతో ఆ పిల్ల మరింత ఒంటరిగా మారింది.
ఒకరోజు కిటికీలోంచి బయట ఉన్న అందమైన కొలనును చూసింది. ‘నాకు ఆ నీటిలో ఈత కొట్టాలని ఉంది. అదే నాకు నిజమైన ఆనందం’ అని అనుకుంది. చివరకు ఒక రాత్రి ఆ ఇంటిని కూడా వదిలి వెళ్లిపోయింది. కొంతదూరం ప్రయాణించిన తర్వాత ఒక అందమైన చెరువును చేరుకుంది. వెంటనే నీటిలోకి దూకి ఆనందంగా ఈత కొట్టింది. ‘ఆహా! ఎంత సంతోషంగా ఉంది! ఇంతకాలం తర్వాత నాకు నిజమైన ఆనందం దొరికింది!’ అని అది అనుకుంది. కానీ అక్కడ ఉన్న బాతులు కూడా దానితో స్నేహం చేయలేదు. ‘ఎందుకు అందరూ నన్ను దూరంగా పెడుతున్నారు?’ అని అది బాధపడింది. కాలం గడిచింది. వేసవి ముగిసి శరదృతువు వచ్చింది. ఆకులు రంగులు మార్చాయి. ఆ తర్వాత చలికాలం వచ్చింది. చెరువు చుట్టూ మంచు కురిసింది.
ఒకరోజు ఆ పిల్ల చెరువు అవతల కొన్ని అద్భుతమైన పక్షులను చూసింది. వాటి రెక్కలు తెల్లగా మెరిసిపోతున్నాయి. అవి నీటిపై ఎంతో అందంగా ఈదుతున్నాయి. ‘ఇంత అందమైన పక్షులను నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు’ అని అది ఆశ్చర్యపోయింది. అవి హంసలు. ఆ హంసలను చూసినప్పటి నుంచి ఆ పిల్ల మనసులో ఒక కోరిక కలిగింది. కానీ తన రూపాన్ని చూసి ఎవరైనా మళ్లీ ఎగతాళి చేస్తారేమోనని భయపడింది. చలికాలం గడిచిపోయింది. వసంతకాలం వచ్చింది. చెట్లు చిగురించాయి. పూలు వికసించాయి. సూర్యుడు ప్రకాశించాడు. ఆ పిల్ల కూడా మారిపోయింది. దాని రెక్కలు బలంగా మారాయి. ఒకరోజు అది చెరువులోని నీటిని చూస్తూ నిలబడింది. అప్పుడే నీటిలో తన ప్రతిబింబం కనిపించింది. ఆ ప్రతిబింబాన్ని చూసి అది ఆశ్చర్యపోయింది. ‘ఇది… నేనా?’ తన కళ్లను తానే నమ్మలేకపోయింది. అది ఇక విచిత్రమైన బాతు పిల్ల కాదు. అది ఒక అందమైన తెల్లని హంసగా మారిపోయింది! అప్పుడు గతంలో చూసిన ఆ అందమైన హంసలు దాని దగ్గరకు వచ్చాయి.
‘రా! మాతో కలిసి ఈత కొట్టు’ అని అవి ఆహ్వానించాయి. ఆ హంసకు తన సంతోషాన్ని ఎలా వ్యక్తం చేయాలో కూడా తెలియలేదు. ‘ఇంతకాలం నేను నన్ను అందరికంటే తక్కువగా అనుకున్నాను. కానీ నేను కూడా అందంగా ఉండగలనని నాకు తెలియదు’ అని ఆనందించింది. కొద్దిసేపటికి ఒక కుటుంబం అక్కడికి వచ్చింది. ‘అమ్మా! నాన్నా! చూడండి! కొత్తగా ఒక హంస వచ్చింది. ఎంత అందంగా ఉందో!’ అని ఓ చిన్నారి ఆనందంగా అరిచింది. ఆ మాటలు విన్న హంస కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు వచ్చాయి. ఇంతకాలం తనను చూసి నవ్విన ప్రపంచం ఇప్పుడు తనను అందంగా ఉందని పొగుడుతోంది. అప్పుడు హంస తన మనసులో ఇలా అనుకుంది.. ‘ఇప్పుడు నేను అందంగా ఉన్నానని అందరూ ప్రేమిస్తున్నారు. కానీ నేను చిన్నగా, భిన్నంగా ఉన్నప్పుడు కూడా నాకు ఇదే ప్రేమ, గౌరవం దక్కాలి. ఒకరి రూపాన్ని చూసి వారిని తక్కువగా చూడకూడదు’. ఆ రోజు నుంచి ఆ హంస తన కొత్త కుటుంబంతో ఆనందంగా జీవించింది.
నీతి
మనిషి విలువ అతని రూపంలో ఉండదు. ప్రతి ఒక్కరిలోనూ ఒక ప్రత్యేకత ఉంటుంది. కాబట్టి ఎవరి రూపాన్ని చూసి వారిని ఎగతాళి చేయకూడదు. ఓర్పుతో ఎదగడానికి అవకాశం ఇస్తే ప్రతి ఒక్కరిలోని అసలైన అందం ఒకరోజు తప్పకుండా బయటపడుతుంది. ఒకరి బాహ్య రూపం వారి అసలైన విలువను నిర్ణయించదు. మనిషి మంచితనం, వ్యక్తిత్వం, ప్రతిభ, ఆలోచనా విధానం చాలా ముఖ్యమైనవి. ఇతరులు మన గురించి చెప్పేది మన నిజమైన సామర్థ్యం కాదు. ‘నేను ఎవరు?’ అని ఇతరులను అడగడం కంటే ‘నేను ఏం చేయగలను?’ అని మనల్ని మనం ప్రశ్నించుకోవాలి. మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ ప్రత్యేకమైన ప్రతిభ, స్వభావం, సామర్థ్యం ఉంటాయి. ఇతరులతో పోల్చుకోవడం కంటే మన ప్రత్యేకతను గుర్తించడం ముఖ్యం. మనల్ని అర్థం చేసుకునే వ్యక్తులు, సరైన వాతావరణం మన ఎదుగుదలకు ఎంతో సహాయపడతాయి.