Moral Story: పట్టుదలతో గెలుపు తథ్యం.. గొప్ప జీవిత పాఠం నేర్పే కుందేలు-తాబేలు కథ
జీవితంలో ప్రతిభ, తెలివితేటలు, సామర్థ్యం ఉండటం మాత్రమే సరిపోదు. వాటితో పాటు కష్టపడి పనిచేసే అలవాటు, క్రమశిక్షణ, నిరంతర ప్రయత్నం కూడా అవసరం. చాలా మంది ప్రారంభంలో ఎంతో ఉత్సాహంగా ఉంటారు. కానీ మధ్యలో అలసిపోవడం, నిర్లక్ష్యం చేయడం లేదా అతివిశ్వాసానికి లోనవడం వల్ల లక్ష్యాన్ని చేరుకోలేరు. చిన్న చిన్న అడుగులు వేస్తూ నిరంతరం ముందుకు సాగితే పెద్ద లక్ష్యాలనూ ఎలా సాధించవచ్చో ఈ కింది కథ ద్వారా తెలుసుకుందాం..
అనగనగా ఒక అందమైన అడవి ఉండేది. ఆ అడవిలో ఎన్నో జంతువులు సంతోషంగా జీవించేవి. వాటిలో ఒక కుందేలు కూడా ఉండేది. అది చాలా వేగంగా పరుగెత్తగలిగేది. తన వేగంపై కుందేలుకు చాలా గర్వం. అవకాశం దొరికినప్పుడల్లా ఇతర జంతువులను ఎగతాళి చేస్తూ, ‘నా లాంటి వేగవంతుడు ఈ అడవిలో ఎవరూ లేరు’ అని గొప్పలు చెప్పుకుంటూ తిరిగేది. అదే అడవిలో ఒక తాబేలు కూడా ఉండేది. అది చాలా నెమ్మదిగా నడిచేది. కానీ తాబేలు ఎంతో సహనంతో, పట్టుదలతో ఉండేది. ఎవరైనా తనను ఎగతాళి చేసినా కోపపడేది కాదు.
ఒకరోజు అడవిలోని జంతువులన్నీ ఒక పెద్ద చెట్టు కింద కూర్చుని మాట్లాడుకుంటున్నాయి. అప్పుడు కుందేలు అక్కడికి వచ్చి తాబేలును చూసి నవ్వుతూ ‘అయ్యో తాబేలూ! నువ్వు నడుస్తున్నావో లేదో కూడా తెలియడం లేదు. నీ కంటే నత్త కూడా వేగంగా వెళ్తుంది’ అని వెక్కిరించింది. అక్కడున్న జంతువులన్నీ నవ్వసాగాయి. కానీ తాబేలు మాత్రం ప్రశాంతంగా ‘వేగంగా పరుగెత్తడం మాత్రమే గొప్ప కాదు. గమ్యాన్ని చేరుకోవడం ముఖ్యం’ అని చెప్పింది. తాబేలు మాటలు విన్న కుందేలు మరింతగా నవ్వింది.
‘అయితే నాతో పందెం పరిగెత్తుతావా?’ అని తాబేలు అడిగింది. కుందేలు నవ్వుతూ ‘నువ్వా నాతో పందెం? సరే, పరిగెత్తుదాం. నిన్ను ఓడించడం నాకు చాలా సులభం’ అని అంగీకరించింది. అడవిలోని జంతువులన్నీ పందెం చూడటానికి చేరుకున్నాయి. ఒక పెద్ద జింక ప్రారంభ రేఖను, గమ్య రేఖను నిర్ణయించింది. మరుసటి రోజు ఉదయం పందెం ప్రారంభమైంది. ‘ఒకటి… రెండు… మూడు…’ అని జింక సంకేతం ఇవ్వగానే కుందేలు మెరుపువేగంతో ముందుకు దూసుకుపోయింది. తాబేలు మాత్రం తన సహజమైన నెమ్మదైన వేగంతో ప్రయాణం ప్రారంభించింది. కొద్దిసేపటికే కుందేలు చాలా దూరం వెళ్లిపోయింది. వెనక్కి తిరిగి చూసేసరికి తాబేలు చాలా వెనుక కనిపించింది. ‘ఈ తాబేలు నన్ను ఎప్పటికీ అందుకోలేదు. కాస్త విశ్రాంతి తీసుకున్నా పర్వాలేదు’ అని అనుకుంది. దారిపక్కన ఉన్న ఒక పెద్ద చెట్టు నీడలో పడుకుంది. చల్లని గాలి వీయడంతో కుందేలుకు నిద్ర ముంచుకొచ్చింది.
‘తాబేలు వచ్చేలోపు లేస్తాను’ అనుకుంటూ కళ్లు మూసుకుంది. కానీ కొద్దిసేపటికే గాఢనిద్రలోకి జారుకుంది. ఇదిలా ఉండగా తాబేలు మాత్రం ఎక్కడా ఆగకుండా నెమ్మదిగా ముందుకు సాగుతూనే ఉంది. దారిలో రాళ్లు వచ్చినా, గుంతలు వచ్చినా, అలసట వచ్చినా ఆగలేదు. అలా కొంతసేపటికి నిద్రపోతున్న కుందేలును దాటుకుని ముందుకు వెళ్లింది. చివరకు తాబేలు గమ్యరేఖకు చేరువైంది. అక్కడ ఉన్న జంతువులన్నీ ఉత్సాహంగా అరుస్తూ దానిని ప్రోత్సహించాయి. ఆ శబ్దం విని కుందేలు ఒక్కసారిగా మేల్కొంది. గబగబా లేచి చూసేసరికి తాబేలు గమ్యరేఖకు దగ్గరగా ఉంది. ‘అయ్యో! నేను నిద్రపోయాను!’ అని భయపడి చాలా వేగంగా పరుగెత్తింది. కానీ అప్పటికే ఆలస్యమైంది.
తాబేలు గమ్యరేఖను దాటి విజేతగా నిలిచింది. అడవిలోని జంతువులన్నీ చప్పట్లు కొడుతూ తాబేలును అభినందించాయి. కుందేలు తలదించుకుంది. తన అహంకారం, అతివిశ్వాసం వల్లే ఓడిపోయానని అర్థం చేసుకుంది. అప్పుడు తాబేలు కుందేలు దగ్గరకు వచ్చి ‘వేగం ఉండటం మంచిదే. కానీ క్రమశిక్షణ, పట్టుదల, వినయం కూడా అంతే ముఖ్యం’ అని చెప్పింది. ఆ రోజు నుంచి కుందేలు ఎవరినీ తక్కువగా చూడకుండా వినయంగా జీవించింది. తాబేలు మాత్రం తన సహనం, పట్టుదలతో అందరికీ ఆదర్శంగా నిలిచింది.
నీతి
నెమ్మదిగా అయినా నిరంతరం కృషి చేస్తే విజయం సాధించవచ్చు. అహంకారం, అతివిశ్వాసం మనల్ని పరాజయం వైపు నడిపిస్తాయి.