
హిందూ ధర్మంలో దేవాలయాలకు వెళ్లడం అనేది ఒక ఆధ్యాత్మిక సంప్రదాయం. పూర్వకాలం నుంచి వస్తున్న ఈ ఆలయ సందర్శన ద్వారా సానుకూల శక్తి మనలోకి వస్తుంది. అయితే, భారతీయ ధార్మిక సంప్రదాయంలో గుడిలో దేవుడి దర్శనం తర్వాత కూర్చోవడం (సిద్దంగా కూర్చోవడం లేదా స్థిరంగా నిశ్శబ్దంగా ఉండడం) అనేది అత్యంత ప్రాముఖ్యత కలిగిన ఆచారం. ఇది మాటలకి మించి, మనస్సుని శాంతింపజేయడం.. దైవిక శక్తిని గ్రహించడం అనే ఉద్దేశంతో జరుగుతుంది. గుడిలో దర్శనం అయిన వెంటనే కూర్చోవడం, శివ లేదా దేవుని శక్తిని మనలో నిల్వ చేసి, మనసుని శాంతింపజేసే సాధనం. ఇది కేవలం శాస్త్రపరమైన, ఆధ్యాత్మిక అనుభవాన్ని పెంచే ప్రక్రియ, ఉన్నతమైన ధ్యానం కోసం ఇది ముఖ్యమైనది.
గుడిలో ప్రవేశించినపుడు, మన శరీరం, మనసు, ఆత్మ పవిత్రమైన శక్తిని అంగీకరిస్తుంది. దర్శనం తరువాత కూర్చోగా మనసును శాంతపరిచి, ఆ శక్తిని శరీరంలో నిల్వ చేయడానికి సహాయపడుతుంది.
కూర్చోగా ఉండడం వలన మనసు భక్తి, ప్రార్థన, ధ్యానం లోకాలకు మళ్ళీ ఫోకస్ అవుతుంది. ఇది భక్తి పరిపూర్ణతను పెంపొందిస్తుంది.
పుణ్యక్షేత్ర దర్శనానికి వచ్చిన శక్తి, మనలోని ఆందోళన, పాపాల ప్రభావాన్ని శాంతంగా ఉంచడానికి కూర్చోవడం సహాయపడుతుంది.
దర్శన సమయంలో మన శరీరం, హృదయం, నాడీ వ్యవస్థ సంఘర్షణలో ఉండవచ్చు. కూర్చోవడం ద్వారా.. రక్తప్రవాహం సరిగా జరుగుతుంది. శరీరం విశ్రాంతి పొందుతుంది. మానసిక స్థిరత్వం పెరుగుతుంది. ధ్యానం, ప్రాణాయామం వంటి ఆధ్యాత్మిక అనుభవాలు ఎక్కువ ప్రభావవంతంగా అవుతాయి.
శ్రీమద్ భాగవతం, తిరుమల గిరుల సంప్రదాయం ప్రకారం.. దర్శనం తరువాత తక్షణమే నడక, మాటలు లేకుండా కూర్చోవడంను ప్రోత్సహించారు. ఇది దేవుని శక్తిని గ్రహించడం, మనసుని ఆధ్యాత్మికంగా సమతుల్యం చేసుకోవడం కోసం ముఖ్యమని చెప్పబడింది. సాధారణంగా భక్తులు ధ్యానం లేదా తేజోమయ శక్తిని గ్రహిస్తూ 5–10 నిమిషాలు కూర్చోని ఉంటారు.
శాంతంగా కూర్చోవడం – పాదాలు కష్టపెట్టకుండా కూర్చోండి.
దేవుని అభ్యాస ధ్యానం – నమస్కార లేదా “ఓం” మంత్ర ధ్యానం, ఇతర దైవిక స్తోత్రాల పఠనం.
విశ్రాంతి – శరీరం, మనస్సు విశ్రాంతి పొందేలా 5–10 నిమిషాలు స్తిరంగా ఉండడం.
మనోధ్యానం – దర్శన సమయంలో పొందిన శక్తిని మనలో నిల్వ చేసుకోవడం.
( Disclaimer: ఈ వార్తలోని సమాచారం అందుబాటులో ఉన్న వనరుల నుంచి సేకరించి పాఠకుల ఆసక్తి మేరకు అందించడం జరిగింది.)