క్షమిస్తే ఓడిపోయినట్టా? ఈ గురువు చెప్పిన ఒక్క మాట జీవితాన్నే మార్చేస్తుంది!
క్షమించడం అనేది బలహీనత కాదు, ఎదుటివారి ముందు తగ్గిపోవటం అంతేకంటే కాదు..అది మానసిక పరిణతికి, ఆత్మశాంతికి నిదర్శనం. తరచుగా మనల్ని ఎవరైనా బాధపెట్టినప్పుడు ఆ కోపాన్ని, ద్వేషాన్ని మనస్సులోనే మోస్తూ జీవిస్తుంటాము. కానీ అలా ద్వేషాన్ని మోయడం వల్ల అవతలి వారికి కలిగే నష్టం కంటే మన ప్రశాంతతే ఎక్కువగా దెబ్బతింటుంది. క్షమాపణ అనేది అవతలి వారి తప్పును సమర్థించడం కోసం కాదని చెప్పే ఒక అద్భుతమైన స్పూర్తిదాయక కథ ఇప్పుడు చూద్దాం..
Updated on: Sep 19, 2026 | 8:47 AM
మన జీవిత ప్రయాణంలో అనేక రకాల వ్యక్తులను కలుస్తుంటాం. వారిలో కొందరు మనకు సంతోషాన్ని ఇస్తే, మరికొందరు తమ మాటలు లేదా చేతల ద్వారా తీవ్రంగా బాధపెడతారు. సాధారణంగా మనల్ని ఎవరైనా గాయపరిచినప్పుడు వారిపై కోపం, పగ, ద్వేషం పెంచుకోవడం సహజం. అయితే ఆ విద్వేషాన్ని మనస్సులోనే పదే పదే తలచుకుంటూ బ్రతకడం వల్ల మన మానసిక ప్రశాంతత పూర్తిగా నశిస్తుంది. క్షమించడం అనేది మన బలహీనతను చూపించదు, పైగా అది మన అంతరంగ శక్తిని, పరిణతిని తెలియజేస్తుంది. ఈ సత్యాన్ని వివరించే ఒక చిన్న స్ఫూర్తిదాయక కథను ఇప్పుడు చూద్దాం..
నది దాటిన సాధువు – శిష్యుడి కథ:-
ఒకానొక సమయంలో ఒక గురువు తన శిష్యుడితో కలిసి గ్రామాంతర ప్రయాణం చేస్తుంటాడు. దారి మధ్యలో ఒక ఉద్ధృతంగా ప్రవహించే నది ఎదురవుతుంది. ఆ నదిని దాటడానికి ఒక యువతి నిలబడి భయపడుతూ ఉంటుంది. ఆ సమయానికి అక్కడ ఉన్న నీటి ప్రవాహం బలంగా ఉండటంతో ఆమె నది దాటలేక సహాయం కోసం ఎదురుచూస్తోంది.
సాధువులు సాధారణంగా స్త్రీలను తాకకూడదనే నియమం ఉన్నప్పటికీ, ఆ సాధువు దయతో ఆ యువతిని తన భుజాలపై ఎక్కించుకుని, జాగ్రత్తగా నది దాటించి అవతలి ఒడ్డున దింపుతాడు. ఆ తర్వాత గురుశిష్యులిద్దరూ తమ ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తారు.
కానీ, ఆ సంఘటన జరిగినప్పటి నుంచి శిష్యుడి మనస్సులో తీవ్రమైన అసంతృప్తి మొదలవుతుంది. మన నియమాల ప్రకారం సాధువులు స్త్రీలను స్పర్శించకూడదు కదా! గురువుగారు ఆ నియమాన్ని ఎలా ఉల్లంఘించారు? అని మనస్సులోనే తీవ్రంగా మధనపడతాడు. నడిచి నడిచి కొన్ని గంటలు గడిచినా, శిష్యుడి ముఖంలో ఉన్న కోపం, ఆందోళన తగ్గవు.
చివరకు తట్టుకోలేక శిష్యుడు గురువుతో ఇలా అంటాడు: గురువుగారు..! మనం నియమాలను పాటించే సాధువులం కదా. మీరు ఆ నది దగ్గర ఒక యువతిని భుజాలపై మోసి నది దాటించారు. ఇది మన ధర్మానికి విరుద్ధం కాదా?
శిష్యుడి మాటలు విన్న గురువు ప్రశాంతంగా నవ్వి ఇలా అంటాడు: నాయనా! నేను ఆ యువతిని నది దాటించిన వెంటనే అక్కడే ఒడ్డున దింపి వదిలేశాను. కానీ, నువ్వు మాత్రం ఇప్పటికీ ఆమెను నీ మనస్సులోనే మోస్తూ, భారాన్ని అనుభవిస్తున్నావు.
గురువు చెప్పిన ఆ మాటతో శిష్యుడికి జ్ఞానోదయం అవుతుంది. తాను గతంలో జరిగిన ఒక చిన్న విషయాన్ని పదే పదే తలుచుకుంటూ మనస్సును ఎంత భారం చేసుకున్నాడో గ్రహిస్తాడు.
ఈ కథ మనకు నేర్పే జీవిత పాఠం:
మన జీవితంలో కూడా గతం లో జరిగిన చేదు అనుభవాలను, ఇతరులు చేసిన తప్పులను మనస్సులోనే మోస్తూ జీవిస్తుంటాము. దీనివల్ల ఇతరులకు ఎలాంటి నష్టం జరగదు, కేవలం మన వర్తమాన ప్రశాంతత మాత్రమే పాడవుతుంది.
క్షమించడం అంటే అవతలి వారు చేసిన తప్పు సరైనదని ఒప్పుకోవడం కాదు. ఆ తప్పు వల్ల మన మనస్సుకు కలిగిన గాయాన్ని, కోపాన్ని వదిలేసి మనల్ని మనం స్వేచ్ఛగా ఉంచుకోవడం.
ఇతరులను క్షమించినప్పుడే మన మనస్సు తేలికపడుతుంది. కోపం, పగ అనేవి మన చేతిలో పట్టుకున్న నిప్పులాంటివి.. అవతలి వారిపై విసరడానికి ముందు అవి మన చేతినే కాలుస్తాయి.
కాబట్టి, ఇతరుల తప్పులను క్షమించి, చేదు జ్ఞాపకాలను అక్కడితో వదిలేయడం ద్వారా మాత్రమే మనం అంతర్గత ప్రశాంతతను, నిజమైన ఆనందాన్ని పొందగలుగుతాము!
