90 కాలంనాటి వినాయక చవితి .. తీపి జ్ఞాపకాలు ఆ అమాయకపు రోజులు మళ్లీ రావు
ఈ రోజుల్లో వినాయక చవితి వచ్చిందంటే చాలు.. గగనతలంతో పోటీపడే భారీ విగ్రహాలు, లక్షల రూపాయలతో నిర్మించే సెట్టింగులు, చెవుల చిల్లులు పడే డీజే సౌండ్లు, లేజర్ లైటింగుల హడావిడే ఎక్కువగా కనిపిస్తుంది. కానీ 1990ల కాలంలో గ్రామీణ, పట్టణ వీధుల్లో జరిగిన గణేష్ నవరాత్రులు ఇచ్చిన ఆత్మీయత, అమాయకపు ఆనందం నేటి ఆధునిక సంబరాల్లో ఎంత వెతికినా కనిపించవు. ఆ రోజుల్లో పండుగంటే డబ్బులు కాదు.. మనసారా కలిసే మనుషులు, పిల్లల కల్మషం లేని కేరింతలు. ఆనాటి 90ల నాటి గోల్డెన్ మెమొరీస్ మనస్సును కదిలించేలా ఎలా ఉంటాయో ఇప్పుడు వివరంగా చూద్దాం.
వారం రోజుల ముందే చందాల వసూళ్లు:వినాయక చవితికి వారం రోజుల ముందు నుంచే వీధిలోని పిల్లలమంతా గుంపుగా చేరి రాత పుస్తకంలో పేర్లు రాసుకుంటూ ఇల్లిల్లూ తిరిగేవాళ్ళం. "మా గణపతికి కొంచెం చందా ఇవ్వండి" అంటూ ఎవరి స్తోమతకు తగ్గట్టు వాళ్ళు ఇచ్చే ఒక్క రూపాయి, రెండు రూపాయలు, ఐదు రూపాయల నాణేలను ఎంతో భద్రంగా పోగు చేసుకునేవాళ్ళం. ఆ చిన్న మొత్తాలతోనే ఊరంతా సంబరపడేంత పెద్ద వినాయకుడిని కొనుగోలు చేసేవాళ్ళం.
వెదురు బొంగుల పందిరి & రంగు కాగితాల డెకరేషన్:మండపం కోసం పెద్ద పెద్ద ఈవెంట్ మేనేజర్లు ఉండేవారు కాదు. పిల్లలు, వీధిలోని పెద్దలు స్వయంగా చేతులు కలిపి నాటిన వెదురు బొంగులు, తాటాకులు, బజారు నుంచి తెచ్చిన రంగురంగుల గాలిపటాల కాగితాల తోరణాలు, నాలుగు పూల దండలే మా మండపానికి అసలైన అలంకరణ. ఆ మట్టి వీధిలో చిన్న మట్టి వినాయకుడు కొలువుదీరితే వీధిలోని ప్రతి ఇల్లు ఒకే కుటుంబంలా మారిపోయేది.
పూజల సందడి & ప్రసాదాల ఎదురుచూపు: పందిట్లో పెద్దలు పూజలు చేస్తుంటే.. పిల్లల దృష్టి మొత్తం ఎప్పుడు హారతి పూర్తవుతుంది, ఎప్పుడు వేడివేడి ఉండ్రాళ్లు, గుడుములు, నానబెట్టిన శనగల ప్రసాదం దోసిట్లోకి వస్తుందా అనే ఆత్రుత మీదే ఉండేది. సాయంత్రం కాగానే వీధిలోని పిల్లలంతా బయటకు వచ్చి రాత్రి 10 గంటల వరకు చిన్న బల్బుల వెలుగులోనే ఆటలాడుకునేవారు. ఒకే ఒక్క చిన్న మైక్ స్పీకర్లో వచ్చే ఎస్పీ బాలసుబ్రహ్మణ్యం గారి భక్తి పాటలే ఆ రాత్రులకు పండుగ కళ తెచ్చేవి.
నిమజ్జనం – బాల్యాన్ని సాగనంపిన క్షణాలు: తొమ్మిది రోజుల ముచ్చట ముగిసి నిమజ్జనం రోజు వచ్చేసరికి అందరి కళ్లలో తెలియని మూగవేదన నిండేది. మట్టి వీధిలో బండిపై గణపయ్య కదులుతుంటే వెనకాలే "గణపతి బప్పా మోరియా.. వచ్చే ఏడాది త్వరగా రయ్యా" అంటూ పరిగెత్తేవాళ్ళం. కానీ ఆనాడు మనకు తెలియదు.. మనం నీటిలో నిమజ్జనం చేస్తున్నది కేవలం గణపతి ప్రతిమను మాత్రమే కాదు, తిరిగి రాని మన అద్భుతమైన బాల్యాన్ని కూడా అని!
కాలం గడిచిపోయింది, ఆనాటి మట్టి రోడ్లు నేడు కాంక్రీట్ సిమెంట్ రోడ్లుగా మారాయి. ఆ పిల్లలంతా పెద్దవాళ్లయి జీవిత చక్రంలో పడిపోయారు. కానీ ప్రతి వినాయక చవితి వచ్చినప్పుడల్లా 90ల నాటి ఆ పవిత్రమైన, కల్మషం లేని రోజులు మన గుండెల్లో తీపి జ్ఞాపకాలుగా నిరంతరం మెదులుతూనే ఉంటాయి