
అనగనగా ఒక ఊరిలో పరమానందయ్య అనే గొప్ప పండితుడు ఉండేవాడు. ఆయన చాలా తెలివైనవాడు, మంచివాడు. ఆయన వద్ద ఏడుగురు శిష్యులు విద్య నేర్చుకునేవారు. ఆ శిష్యులు గురువుగారిని ఎంతో గౌరవించేవారు. కానీ ఒక చిన్న సమస్య ఉండేది. వాళ్లు చాలా అమాయకులు. కొన్నిసార్లు ఆలోచించకుండా పనులు చేసి అందరినీ నవ్వించేవారు. ఒక రోజు గురువుగారు వారిని పక్క ఊరికి ఒక పని మీద పంపించారు.
‘జాగ్రత్తగా వెళ్లి పని పూర్తి చేసుకుని తిరిగి రండి’ అని చెప్పారు. ‘సరే గురువుగారూ!’ అని చెప్పి ఏడుగురు శిష్యులు బయలుదేరారు. మార్గమధ్యంలో వారికి ఒక నది ఎదురైంది. అందరూ జాగ్రత్తగా నదిని దాటి అవతలికి చేరుకున్నారు. నది దాటిన తర్వాత ఒక శిష్యుడు అన్నాడు.. ‘అందరం క్షేమంగా వచ్చామో లేదో లెక్కపెట్టుకుందాం’ అని తన స్నేహితులను లెక్కపెట్టాడు.
‘ఒకటి… రెండు… మూడు… నాలుగు… ఐదు… ఆరు… అయ్యో! మనం ఏడుగురం కదా! ఇప్పుడు ఆరుగురే ఉన్నారు. ఒకరు కనిపించడం లేదు!’ అని అరిచాడు. అది విని మిగతా శిష్యులు కూడా ఒక్కొక్కరు లెక్కపెట్టారు. కానీ వాళ్లు కూడా తమను తాము లెక్కలో చేర్చుకోలేదు. అందరికీ ఆరుగురే కనిపించారు. ‘అయ్యో! మనలో ఒకరు నదిలో కొట్టుకుపోయారు!’ అని ఏడవడం మొదలుపెట్టారు. అప్పుడే ఆ దారిలో వెళ్తున్న ఒక తెలివైన వ్యక్తి వారిని చూసి ‘ఎందుకు ఏడుస్తున్నారు?’ అని అడిగాడు. శిష్యులు జరిగిన సంగతి చెప్పారు. అతను వెంటనే వారి పొరపాటును అర్థం చేసుకున్నాడు.
‘సరే, నేను మీ అందరినీ లెక్కపెడతాను. వరుసగా నిలబడండి’ అన్నాడు. అందరూ వరుసగా నిలబడ్డారు. ఆ వ్యక్తి ఒక్కొక్కరి తలపై తట్టి,
‘ఒకటి… రెండు… మూడు… నాలుగు… ఐదు… ఆరు… ఏడు!’ అని లెక్కపెట్టాడు. ‘చూడండి! మీరంతా ఏడుగురే ఉన్నారు. ఎవరూ తప్పిపోలేదు’ అన్నాడు. అప్పుడు శిష్యులకు తమ తప్పు తెలిసింది. ‘అయ్యో! మేము మమ్మల్నే లెక్కలో చేర్చుకోలేదు!’ అని నవ్వుకున్నారు. పని పూర్తిచేసుకుని గురువుగారి దగ్గరకు వెళ్లి జరిగిన విషయం చెప్పారు. పరమానందయ్య చిరునవ్వుతో,
‘పిల్లలూ! ఏ పని చేసినా ముందుగా బాగా ఆలోచించాలి. తొందరపడి నిర్ణయాలు తీసుకోకూడదు’ అని చెప్పారు. శిష్యులు తమ తప్పు తెలుసుకుని ఇకపై జాగ్రత్తగా ఉండాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
ఈ కథ మనకు ఒక ముఖ్యమైన జీవిత పాఠాన్ని నేర్పుతుంది. జ్ఞానం మాత్రమే ఉంటే సరిపోదు, దాన్ని సరైన సమయంలో సరైన విధంగా ఉపయోగించే వివేకం కూడా ఉండాలి. పరమానందయ్య శిష్యులు మంచివారే అయినప్పటికీ, ఆలోచించకుండా వ్యవహరించడం వల్ల లేని సమస్యను ఉన్నట్లుగా భావించి బాధపడ్డారు. మన జీవితంలో కూడా చాలాసార్లు పూర్తి విషయాన్ని తెలుసుకోకుండా నిర్ణయాలు తీసుకుంటాం. దాని వల్ల చిన్న సమస్యలు కూడా పెద్దవిగా కనిపిస్తాయి. ఏ విషయం గురించి అయినా తొందరపడకుండా, ప్రశాంతంగా ఆలోచించి, నిజానిజాలు తెలుసుకున్న తర్వాతే నిర్ణయం తీసుకోవాలి. ఆలోచించి పనిచేస్తే తప్పులు తగ్గుతాయి. తొందరపాటు, అజాగ్రత్త మనల్ని ఇబ్బందుల్లో పడేస్తాయి.
ఈ కథ మరో విషయాన్ని కూడా తెలియజేస్తుంది. మనలోని లోపాలను, మన బాధ్యతలను గుర్తించకుండా ఇతరుల తప్పులను వెతకడం సరైన పద్ధతి కాదు. శిష్యులు తమను తాము లెక్కలో చేర్చుకోకపోవడం వల్లే గందరగోళానికి గురయ్యారు. అలాగే మనం కూడా మన పాత్రను, మన బాధ్యతను గుర్తిస్తే చాలా సమస్యలు సులభంగా పరిష్కారమవుతాయి. అలాగే, కష్టసమయంలో భయపడకుండా ఆలోచిస్తే పరిష్కారం దొరుకుతుంది. భయం, ఆందోళన మన ఆలోచనా శక్తిని తగ్గిస్తాయి. ప్రశాంతమైన మనస్సు సరైన మార్గాన్ని చూపుతుంది. ‘ఆలోచన లేని జ్ఞానం అసంపూర్ణం. వివేకంతో కూడిన ఆలోచనే నిజమైన విద్య’.