Moral Story: విజయానికి వేగం కాదు.. పట్టుదల, ఓపికే ముఖ్యం.. కుందేలు-తాబేలు కథ

The Tortoise And The Rabbit Race Story

అనగనగా ఒక అడవిలో పచ్చని పచ్చిక బయళ్లు, ఎత్తైన చెట్లు, అందమైన పూలతో నిండిన ఒక సుందరమైన ప్రదేశం ఉండేది. ఆ అడవిలో ఒక చురుకైన కుందేలు నివసించేది. దానికి తన వేగంపై ఎంతో గర్వం ఉండేది. అది ఎంత వేగంగా పరుగెత్తగలదంటే, క్షణాల్లోనే ఒక ప్రదేశం నుంచి మరో ప్రదేశానికి చేరుకోగలిగేది. తన వేగాన్ని చూసి ఇతర జంతువులన్నీ ఆశ్చర్యపోవాలని, తనను గొప్పగా ప్రశంసించాలని ఎప్పుడూ కోరుకునేది. ఒకరోజు ఆ కుందేలు తన మెరిసే నీలిరంగు బూట్లు వేసుకుని, పచ్చిక బయళ్లలో అటూ ఇటూ గెంతుతూ తన వేగాన్ని ప్రదర్శిస్తోంది. అక్కడికి వచ్చిన ఇతర జంతువులతో గొప్పలు చెప్పుకుంటూ, ‘ఈ అడవిలో నాకంటే వేగంగా పరుగెత్తగల జంతువు మరొకటి లేదు. నేను ఒక్కసారి పరుగెత్తడం ప్రారంభిస్తే, నన్ను అందుకోవడం ఎవరికీ సాధ్యం కాదు’ అని గర్వంగా చెప్పింది.

అక్కడే ఉన్న ఒక వయసైన తాబేలు కుందేలు మాటలను ప్రశాంతంగా విన్నది. తన చిన్న ఎర్రని కండువాను సరిచేసుకుని చిరునవ్వు నవ్వింది. కుందేలు తన వేగాన్ని గురించి గొప్పలు చెప్పుకుంటున్నా, తాబేలు ఏమాత్రం కోపపడలేదు. ‘వేగంగా పరుగెత్తడం మంచి విషయమే. కానీ ఏ పని చేసినా స్థిరంగా, ఓపికగా ముందుకు సాగడం కూడా అంతే ముఖ్యం. గమ్యాన్ని చేరుకోవడానికి వేగం ఒక్కటే సరిపోదు. పట్టుదల కూడా అవసరం’ అని మృదువుగా చెప్పింది. తాబేలు మాటలు విన్న కుందేలు నవ్వుతూ, ‘నువ్వా? నాతో పోటీ పడతావా? నువ్వు నడిచే వేగంతో గమ్యాన్ని చేరుకునేలోపు నేను ఎన్నోసార్లు చుట్టూ తిరిగి వస్తాను’ అని ఎగతాళి చేసింది. అయితే తాబేలు వెనక్కి తగ్గలేదు. ‘నీకు అంత నమ్మకం ఉంటే మనిద్దరం ఒక పందెం వేసుకుందాం. ఇక్కడి నుంచి దూరంగా కొండపై ఉన్న పెద్ద ఓక్ చెట్టు వరకు ఎవరు ముందుగా చేరుకుంటారో చూద్దాం’ అని సవాలు విసిరింది. కుందేలు ఆ సవాలును వెంటనే అంగీకరించింది. ‘ఇది నాకు చాలా సులభమైన పని. నువ్వు నెమ్మదిగా వస్తూ ఉండు. నేను అప్పటికే గమ్యాన్ని చేరుకుని నీ కోసం ఎదురుచూస్తుంటాను’ అని చెప్పింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం అడవిలోని జంతువులన్నీ పందెం చూడటానికి అక్కడికి చేరుకున్నాయి. సూర్యుని బంగారు కిరణాలు పచ్చిక బయళ్లపై పరుచుకున్నాయి. పందెం ప్రారంభ రేఖ దగ్గర కుందేలు తన కాళ్లను సిద్ధం చేసుకుంది. తాబేలు కూడా నెమ్మదిగా ముందుకు కదలడానికి సిద్ధమైంది. పందెం ప్రారంభమైందని సంకేతం ఇవ్వగానే కుందేలు ఒక్కసారిగా బాణంలా దూసుకుపోయింది. దాని వేగానికి దారిపై దుమ్ము పైకి లేచింది. క్షణాల్లోనే అది చాలా దూరం వెళ్లిపోయింది. తాబేలు మాత్రం తన సహజమైన వేగంతో నెమ్మదిగా నడవడం ప్రారంభించింది. ‘గెలుపు రేఖ దగ్గర కలుద్దాం! నన్ను అందుకోవాలని ప్రయత్నించు!’ అని కుందేలు వెనక్కి తిరిగి కేక వేసింది. తాబేలు మాత్రం ఏమాత్రం తొందరపడకుండా, ‘ప్రతి ప్రయాణం ఒక చిన్న అడుగుతోనే మొదలవుతుంది. నేను నా అడుగులను ఆపకుండా ముందుకు సాగుతాను’ అని మనసులో అనుకుంది. కొంతసేపటికే కుందేలు తాబేలుకు చాలా దూరంగా వెళ్లిపోయింది. వెనక్కి తిరిగి చూసినప్పుడు తాబేలు ఎక్కడా కనిపించలేదు. తనకు ఎదురుగా ఖాళీ దారి మాత్రమే కనిపించడంతో కుందేలు ఎంతో సంతోషించింది.

‘చూశావా! నేను ఎంత వేగంగా పరుగెత్తగలనో! తాబేలు నన్ను అందుకోవడం అసాధ్యం. ఈ పందెంలో నేను ఇప్పటికే గెలిచినట్టే’ అని తనలో తాను అనుకుంది. అలా పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్తున్న కుందేలుకు దారిపక్కన పచ్చగా పెరిగిన క్లోవర్ ఆకులతో నిండిన ఒక అందమైన పచ్చిక బయలు కనిపించింది. ఆ ఆకులు ఎంతో తాజాగా, రుచికరంగా కనిపించాయి. వాటి సువాసనకు కుందేలుకు ఆకలి వేసింది. ‘నేను తాబేలు కంటే చాలా ముందున్నాను. కొద్దిసేపు ఇక్కడ ఆగి ఈ రుచికరమైన ఆకులు తింటే పెద్దగా సమయం వృథా కాదు. ఆ తర్వాత మళ్లీ వేగంగా పరుగెత్తి గమ్యాన్ని చేరుకోవచ్చు’ అని అనుకుంది. అలా అనుకుని కుందేలు పచ్చిక బయలులో ఆగి ఆకులు తినడం ప్రారంభించింది. మరోవైపు తాబేలు మాత్రం తన ప్రయాణాన్ని ఆపలేదు. దారిలో ఎదురైన చిన్న చిన్న అడ్డంకులను దాటుకుంటూ, తన అడుగులను స్థిరంగా ముందుకు వేస్తూ సాగింది. కుందేలు ఆకులు తింటూ, ‘ఇంత చిన్న విరామం తీసుకోవడం వల్ల ఏమీ కాదు. నేను వేగంగా పరుగెత్తగలను కాబట్టి చివర్లో కూడా తాబేలును సులభంగా ఓడించగలను’ అని అనుకుంది. కానీ తాబేలు ప్రతి అడుగుతోనూ గమ్యానికి దగ్గరవుతోంది. దానికి తన వేగం గురించి ఎలాంటి భ్రమలు లేవు. తన బలహీనతలు తెలుసు. అయినప్పటికీ, తన ప్రయత్నాన్ని కొనసాగిస్తే తప్పకుండా లక్ష్యానికి చేరుకోగలననే నమ్మకం దానికి ఉంది. కొద్దిసేపటికి కుందేలు మళ్లీ పరుగెత్తడం ప్రారంభించింది. అయితే కొంతదూరం వెళ్లగానే ఒక పెద్ద విల్లో చెట్టు కనిపించింది. ఆ చెట్టు కొమ్మలు విస్తరించి ఉండటంతో కింద చల్లని నీడ ఏర్పడింది. అక్కడ నేలపై మెత్తని నాచు పరుచుకుని ఉంది. చల్లని గాలి వీస్తూ ఉండటంతో ఆ ప్రదేశం ఎంతో ఆహ్లాదకరంగా కనిపించింది.

తనకు ఇంకా చాలా సమయం ఉందని భావించిన కుందేలు అక్కడ ఆగింది. ‘ఇంతసేపు వేగంగా పరుగెత్తాను. ఇప్పుడు కొద్దిసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటే చివరి దశలో మరింత వేగంగా పరుగెత్తగలను. తాబేలు నన్ను అందుకోవడానికి చాలా సమయం పడుతుంది కదా!’ అని అనుకుంది. అలా చెట్టు కింద హాయిగా పడుకుంది. మొదట కొద్దిసేపు మాత్రమే విశ్రాంతి తీసుకోవాలనుకున్నా, చల్లని గాలి, మెత్తని నేల కారణంగా దానికి నిద్ర ముంచుకొచ్చింది. కొద్దిసేపటికే గాఢ నిద్రలోకి జారుకుంది. తాను గెలుపు రేఖను దాటి అందరూ తనను ప్రశంసిస్తున్నట్లు కలలు కనడం ప్రారంభించింది. ఇదిలా ఉండగా, తాబేలు మాత్రం తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తూనే ఉంది. ఎండ పెరిగినా, దారి పొడవుగా ఉన్నా అది వెనక్కి తగ్గలేదు. ఒక్కో అడుగు వేస్తూ ముందుకు సాగింది. మధ్యలో అలసట అనిపించినా, తన లక్ష్యాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ మళ్లీ నడక కొనసాగించింది. ‘నేను వేగంగా పరుగెత్తలేను. కానీ నా ప్రయాణాన్ని ఆపకుండా కొనసాగించగలను. ప్రతి అడుగు నన్ను గమ్యానికి మరింత దగ్గర చేస్తుంది’ అని తాబేలు తనలో తాను అనుకుంది. మధ్యాహ్నం గడిచిపోయింది. సూర్యుడు పడమటి వైపు కదులుతుండగా చెట్ల నీడలు పొడవుగా మారాయి. ఆ సమయానికి తాబేలు విల్లో చెట్టు దగ్గరకు చేరుకుంది. అక్కడ హాయిగా నిద్రపోతున్న కుందేలును చూసింది. కుందేలు తనను గమనించకపోవడంతో తాబేలు దాన్ని నిద్రలేపలేదు. ఎలాంటి శబ్దం చేయకుండా నెమ్మదిగా దాన్ని దాటి ముందుకు సాగింది.

‘బాగా విశ్రాంతి తీసుకో, స్నేహితుడా! కానీ గమ్యాన్ని చేరుకోవాలంటే ప్రయాణాన్ని కూడా కొనసాగించాలి’ అని మనసులో అనుకుంటూ తన అడుగులను ముందుకు వేసింది. తాబేలు కొండపైకి వెళ్లే వంకర దారిలోకి ప్రవేశించింది. ఆ దారి కొంచెం కష్టంగా ఉన్నప్పటికీ అది తన ప్రయత్నాన్ని ఆపలేదు. ఒక్కో మలుపును దాటుకుంటూ, పెద్ద ఓక్ చెట్టు ఉన్న కొండ శిఖరానికి చేరువైంది. మరోవైపు కుందేలు మాత్రం ఇంకా గాఢ నిద్రలోనే ఉంది. దానికి సమయం గడుస్తున్న విషయం తెలియలేదు. చివరకు చల్లని గాలి ఒక్కసారిగా వీయడంతో అది ఉలిక్కిపడి మేల్కొంది. కళ్లు తెరిచి చూసేసరికి సూర్యుడు అస్తమించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు. ఆకాశం నారింజ రంగులోకి మారుతోంది. కుందేలు ఒక్కసారిగా లేచి చుట్టూ చూసింది. తన వెనుక దారిలో తాబేలు కనిపించలేదు. ‘అయ్యో! నేను ఇంతసేపు నిద్రపోయానా? తాబేలు ఎక్కడుంది? అది నాకంటే ముందుకు వెళ్లిపోయిందా?’ అని ఆందోళన చెందింది. వెంటనే తన తప్పు తెలుసుకుంది. తన వేగంపై అతిగా నమ్మకం పెట్టుకుని, గెలుపు ఖాయమని భావించి సమయాన్ని వృథా చేసుకుంది. తాబేలు మాత్రం తన ప్రయాణాన్ని ఒక్క క్షణం కూడా వదిలిపెట్టకుండా కొనసాగించిందని గ్రహించింది.

‘ఇక ఆలస్యం చేయకూడదు. నేను వెంటనే పరుగెత్తాలి. నా వేగంతో తాబేలును అందుకోవచ్చు’ అని అనుకుని కుందేలు తన శక్తినంతా కూడగట్టుకుని వేగంగా పరుగెత్తడం ప్రారంభించింది. దాని నీలిరంగు బూట్లు దారిపై వేగంగా కదిలాయి. కొండపై ఉన్న పెద్ద ఓక్ చెట్టు ఇప్పుడు దానికి కనిపిస్తోంది. గమ్యానికి చేరుకోవడానికి మరికొంత దూరమే మిగిలింది. అయితే అప్పటికే తాబేలు కొండ శిఖరానికి చేరుకుంది. అది తన చివరి అడుగులు వేస్తూ గెలుపు రేఖను దాటింది. అక్కడ ఎదురుచూస్తున్న జంతువులన్నీ ఆనందంగా కేరింతలు కొట్టాయి. నెమ్మదిగా నడిచిన తాబేలు పందెంలో విజయం సాధించింది! సరిగ్గా అదే సమయంలో కుందేలు కూడా అక్కడికి చేరుకుంది. కానీ అప్పటికే పందెం ముగిసిపోయింది. తాబేలు గెలిచిందని తెలుసుకున్న కుందేలు ఆశ్చర్యపోయింది. తాను నమ్మలేకపోయింది. ‘నేను నీకంటే ఎంతో వేగంగా పరుగెత్తగలను. అయినా నువ్వు నాకంటే ముందుగా గమ్యాన్ని ఎలా చేరుకున్నావు?’ అని కుందేలు అడిగింది. తాబేలు చిరునవ్వుతో, ‘నువ్వు వేగంగా పరుగెత్తగలవు. కానీ మధ్యలో ఆగిపోయావు. నీకు గెలుపుపై అతిగా నమ్మకం ఉండటంతో సమయాన్ని వృథా చేసుకున్నావు. నేను మాత్రం నా వేగం గురించి ఆలోచించకుండా, నా లక్ష్యంపై దృష్టి పెట్టాను. నెమ్మదిగా అయినా అడుగులు ఆపకుండా ముందుకు సాగాను. అందుకే గమ్యాన్ని చేరుకోగలిగాను’ అని సమాధానమిచ్చింది.

కుందేలు తన తప్పును అంగీకరించింది. వేగం ఒక్కటే విజయాన్ని అందించదని, దానికి క్రమశిక్షణ, పట్టుదల, సమయపాలన కూడా అవసరమని అర్థం చేసుకుంది. ‘నువ్వు నాకు ఈ రోజు ఒక గొప్ప పాఠం నేర్పావు. నా సామర్థ్యంపై నమ్మకం ఉండటం మంచిదే. కానీ ఆ నమ్మకంతో నిర్లక్ష్యంగా వ్యవహరించడం తప్పు. ఇకపై నా లక్ష్యాన్ని తక్కువగా తీసుకోను. పని పూర్తయ్యే వరకు దానిపై దృష్టి పెడతాను’ అని కుందేలు చెప్పింది. తాబేలు ఆనందంగా నవ్వుతూ, ‘మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ ఒక్కో ప్రత్యేకమైన సామర్థ్యం ఉంటుంది. ఎవరో వేగంగా పరుగెత్తగలరు, మరొకరు ఓపికగా ముందుకు సాగగలరు. మన బలాలను సరిగ్గా ఉపయోగించుకోవడం, ఇతరులను తక్కువగా చూడకపోవడం చాలా ముఖ్యం’ అని చెప్పింది. సాయంత్రం సమీపించడంతో ఇద్దరూ పెద్ద ఓక్ చెట్టు నీడలో కూర్చున్నారు. ఆ రోజు జరిగిన సంఘటనలను గుర్తుచేసుకుంటూ నవ్వుకున్నారు. కుందేలు తన అతివిశ్వాసాన్ని తగ్గించుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది.

తాబేలు కూడా తన విజయాన్ని గర్వంగా కాకుండా, ఆనందంగా స్వీకరించింది. ఆ రోజు నుంచి కుందేలు ఇతర జంతువులతో గొప్పలు చెప్పుకోవడం తగ్గించింది. తన వేగాన్ని అవసరమైన పనులకు ఉపయోగిస్తూ, ఏ పని ప్రారంభించినా దాన్ని పూర్తి చేయడానికి ప్రయత్నించేది. తాబేలు నుంచి నేర్చుకున్న పాఠాన్ని ఎప్పుడూ గుర్తుంచుకునేది. తాబేలు కూడా కుందేలుతో స్నేహాన్ని కొనసాగించింది. కుందేలు తన వేగాన్ని, తాబేలు తన ఓర్పును ఉపయోగిస్తూ అడవిలోని ఇతర జంతువులకు సహాయం చేసేవి. ఒకరి సామర్థ్యాన్ని మరొకరు గౌరవించడం నేర్చుకున్నాయి. కాలక్రమేణా అడవిలోని జంతువులన్నీ ఈ పందెం కథను గుర్తుచేసుకుంటూ ఉండేవి. వేగం ఉన్నవారు నిర్లక్ష్యం చేయకూడదని, నెమ్మదిగా ముందుకు సాగేవారు తమ ప్రయత్నాన్ని వదులుకోకూడదని ఈ కథ అందరికీ గుర్తుచేసేది.

నీతి

‘వేగం కంటే పట్టుదల ముఖ్యం. అతివిశ్వాసం విజయాన్ని దూరం చేస్తుంది. ఓపికగా, క్రమశిక్షణతో, లక్ష్యంపై దృష్టి పెట్టి నిరంతరం ప్రయత్నిస్తే విజయం తప్పకుండా సాధించవచ్చు.’ జీవితంలో విజయం సాధించడానికి వేగం, తెలివితేటలు, ప్రతిభ మాత్రమే సరిపోవు. వాటితో పాటు ఓపిక, పట్టుదల, క్రమశిక్షణ, సమయపాలన, లక్ష్యంపై ఏకాగ్రత కూడా ఎంతో అవసరం. మనకు ఎంతటి సామర్థ్యం ఉన్నా, అతివిశ్వాసంతో నిర్లక్ష్యంగా వ్యవహరిస్తే విజయం మనకు దూరమవుతుంది. అదే సమయంలో, మనం ఇతరులకంటే నెమ్మదిగా ఉన్నామని నిరుత్సాహపడకూడదు. మన బలహీనతలను గుర్తించి, మన సామర్థ్యానికి తగినట్లుగా నిరంతరం ప్రయత్నిస్తూ ముందుకు సాగాలి. దారిలో ఎన్ని అడ్డంకులు ఎదురైనా, ఎంత అలసట కలిగినా, మన లక్ష్యాన్ని మర్చిపోకుండా ప్రతి చిన్న అడుగును ముందుకు వేయాలి. ఎందుకంటే ఒక్కసారిగా వేగంగా పరిగెత్తి మధ్యలో ఆగిపోవడం కంటే, నెమ్మదిగా అయినా ఆగకుండా గమ్యం వైపు సాగడమే విజయానికి నిజమైన మార్గం.

ఇతరులను తక్కువగా చూడకుండా, వారి సామర్థ్యాలను గౌరవిస్తూ, మన ప్రతిభను సరైన సమయంలో సరైన విధంగా ఉపయోగించుకోవాలి. గెలుపు సాధించినప్పుడు గర్వపడకూడదు, ఓటమి ఎదురైనప్పుడు కుంగిపోకూడదు. ప్రతి ఓటమి మనకు ఒక పాఠాన్ని నేర్పుతుంది. మన తప్పులను అంగీకరించి, వాటి నుంచి నేర్చుకుని, మరింత మెరుగ్గా ప్రయత్నించాలి. వేగం మనల్ని ముందుకు తీసుకెళ్లవచ్చు, కానీ పట్టుదల మనల్ని గమ్యానికి చేరుస్తుంది. ప్రతిభ మనకు అవకాశాన్ని కల్పిస్తే, క్రమశిక్షణ మరియు నిరంతర కృషి ఆ అవకాశాన్ని విజయంగా మారుస్తాయి. కాబట్టి మన ప్రయాణం ఎంత నెమ్మదిగా సాగుతున్నా, మనపై మనకు నమ్మకం ఉంచి, ఓపికతో, పట్టుదలతో, లక్ష్యంపై దృష్టి పెట్టి ముందుకు సాగితే విజయం తప్పకుండా మన సొంతమవుతుంది.