Moral Story: మనల్ని ఇతరులతో పోల్చుకోకూడదు.. హంసను చూసి అసూయపడిన కాకి కథ

ఒక ఊరిలో పెద్ద అడవి ఉండేది. ఆ అడవి చాలా అందంగా, పచ్చదనంతో నిండిపోయి ఉండేది. ఎత్తైన చెట్లు, రంగురంగుల పూలు, తియ్యగా కూసే పక్షులు, చిన్న చిన్న జంతువులతో ఆ అడవి ఎప్పుడూ సందడిగా ఉండేది. ఆ అడవి మధ్యలో ఒక పెద్ద, స్వచ్ఛమైన నది ప్రవహిస్తూ ఉండేది. ఆ నదిలోని నీరు ఎంతో నిర్మలంగా ఉండేది. ఉదయం సూర్యకిరణాలు నీటిపై పడినప్పుడు నది వెండి మాదిరిగా మెరిసిపోయేది. ఆ నదిలో కొన్ని తెల్లటి హంసలు నివసించేవి. వాటి శరీరం మంచులా తెల్లగా, రెక్కలు మృదువుగా ఉండేవి. అవి నదిలో ఎంతో అందంగా ఈత కొడుతూ, నీటిపై తేలుతూ, అప్పుడప్పుడు రెక్కలు విప్పి ఆకాశంలో ఎగురుతూ ఉండేవి. నది ఒడ్డున ఉన్న పెద్ద పెద్ద చెట్లపై మాత్రం చాలా కాకులు నివసించేవి.

ఆ కాకుల్లో ఒక కాకి మాత్రం మిగతా కాకుల కంటే భిన్నంగా ఉండేది. అది ఎప్పుడూ హంసలను గమనిస్తూ ఉండేది. ప్రతిరోజూ ఉదయం హంసలు నదిలో ఈత కొడుతుంటే ఆ కాకి చెట్టు కొమ్మపై కూర్చొని వాటినే చూస్తూ ఉండేది. ‘హంసలు ఎంత అందంగా ఉన్నాయి! వాటి శరీరం ఎంత తెల్లగా ఉంది! నీటిలో ఈత కొడుతుంటే ఎంత హుందాగా కనిపిస్తున్నాయి! అందరూ వాటిని చూసి మెచ్చుకుంటున్నారు. కానీ నేను మాత్రం నల్లగా ఉన్నాను. ఎవరూ నన్ను చూసి అందంగా ఉన్నావని అనరు’ అని ఆ కాకి బాధపడేది. రోజులు గడిచేకొద్దీ దాని అసూయ మరింత పెరిగింది. ఒకరోజు అది తన స్నేహితుడైన మరో కాకితో ఇలా చెప్పింది ‘నాకు హంసలంటే చాలా ఇష్టం. నేను కూడా వాటిలా తెల్లగా, అందంగా ఉంటే ఎంత బాగుండేది!’ అప్పుడు ఆ కాకి స్నేహితుడు నవ్వుతూ.. ‘మనమంతా కాకులం. కాకులు నల్లగా ఉండటం సహజం. మనకు కూడా మన ప్రత్యేకతలు ఉన్నాయి. హంసలతో మనల్ని మనం పోల్చుకోవడం ఎందుకు?’ అని చెప్పింది. కానీ అసూయతో నిండిపోయిన కాకి ఆ మాటలను పట్టించుకోలేదు.

ఒకరోజు హంసలు నదిలో ఈత కొడుతూ నీటి మొక్కలను తింటుండటం కాకి గమనించింది. అప్పుడు దాని మనసులో ఒక విచిత్రమైన ఆలోచన వచ్చింది. ‘హంసలు ఎప్పుడూ నీటిలో ఉంటాయి. నీటిలో ఈత కొడతాయి. నీటి మొక్కలు తింటాయి. బహుశా అందుకే అవి ఇంత అందంగా, తెల్లగా ఉంటాయేమో! నేనూ వాటిలాగే చేస్తే కొద్దిరోజుల్లో హంసలా మారిపోవచ్చు’ అని అనుకుంది. ఆ ఆలోచన తనకు చాలా గొప్పగా అనిపించింది. ‘ఇక నేను కాకిగా ఉండను. త్వరలోనే హంసలా మారిపోతాను!’ అని ఆనందపడింది. మరుసటి రోజు ఉదయం కాకి నదిలోకి వెళ్లింది. మొదట హంసలు ఈత కొడుతున్న ప్రదేశానికి వెళ్లి నీటిలో మునిగింది. బయటకు వచ్చి తన రెక్కలను చూసుకుంది. ‘అయ్యో! ఇంకా నల్లగానే ఉన్నాను!’ అని నిరాశపడింది. ‘బహుశా ఒక్కసారి మునిగితే సరిపోదేమో. ఇంకొంచెం ఎక్కువసేపు నీటిలో ఉండాలి’ అని అనుకుంది. మళ్లీ నీటిలో మునిగింది. అలా చాలాసార్లు నీటిలో మునిగి బయటకు వచ్చింది. కానీ కాకి రంగులో ఎలాంటి మార్పూ రాలేదు. తర్వాత నది ఒడ్డున ఉన్న తెల్లటి మట్టిని చూసింది. ‘ఇది తెల్లగా ఉంది. దీన్ని శరీరానికి రాసుకుంటే నా నల్లటి రంగు పోయి తెల్లగా మారవచ్చు’ అని అనుకుంది. అది తెల్లటి మట్టిలో పొర్లింది. రెక్కలకు మట్టి అంటించుకుంది. కొద్దిసేపటికి తనను తాను చూసుకుని,

ఇవి కూడా చదవండి

భవిష్యత్తు కోసం ఈరోజే ఆలోచించండి.. ఐదేళ్ల రాజు కథ

గుడ్డు పగలగొట్టకుండా కోడిపిల్లను బయటకు తీయాలి.. ఎలా? చిక్కుప్రశ్న

కొబ్బరికాయ ముక్కలు చేయకుండా.. ఏడుగురికి ఎలా పంచాలి? చిక్కుప్రశ్న

పిచ్చిదానిలా మారిన భార్యను రోడ్డుపై చూసి భర్త తట్టుకోలేక.. వీడియో

‘ఇప్పుడు నేను హంసలా కనిపిస్తున్నానా?’ అని అనుకుంది. కానీ మట్టి ఎండిపోయిన వెంటనే ఊడిపోయింది. మళ్లీ కాకి నల్లగానే కనిపించింది. కాకి అక్కడితో ఆగలేదు. ‘రంగు మారకపోయినా పర్వాలేదు. కనీసం హంసలాగే ఈత కొట్టగలిగితే అందరూ నన్ను హంసలా భావిస్తారు’ అనుకుంది. అది నదిలోకి వెళ్లి హంసలను అనుకరించడానికి ప్రయత్నించింది. హంసలు సులభంగా నీటిపై తేలుతూ ఈత కొడుతున్నాయి. కాకి మాత్రం నీటిలోకి వెళ్లగానే రెక్కలు అటూ ఇటూ కొట్టుకుంటూ ఇబ్బంది పడింది. ‘అయ్యో! నీరు నన్ను ముంచేస్తోంది!’ అని భయపడింది. ఎలాగోలా ఒడ్డుకు చేరుకుంది. హంసలు కాకిని చూసి నవ్వాయి. ‘కాకీ! నీకు నీటిలో ఈత కొట్టడం అలవాటు లేదు. నీకు ఆకాశంలో ఎగరడం బాగా వస్తుంది. నీకు నచ్చిన పని ఎందుకు చేయడం లేదు?’ అని ఒక హంస అడిగింది. కాకి మాత్రం తన తప్పును అంగీకరించలేదు. ‘నేను తప్పకుండా హంసలా మారుతాను’ అని మొండిగా చెప్పింది.

హంసలు నీటిలోని మొక్కలను తినడం చూసిన కాకి ‘హంసలు ఇదే ఆహారం తింటున్నాయి కాబట్టి నేనూ ఇదే తింటే త్వరగా హంసలా మారిపోతాను’ అనుకుంది. అప్పటి నుంచి తనకు అలవాటైన ఆహారాన్ని వదిలేసి నీటి మొక్కలు తినడం ప్రారంభించింది. కానీ ఆ ఆహారం కాకి శరీరానికి సరిపోలేదు. కొన్ని రోజుల్లోనే కాకి బలహీనపడింది. ఇంతకుముందులా చెట్టు నుంచి చెట్టుకు వేగంగా ఎగరలేకపోయింది. ఆహారం కోసం దూరంగా వెళ్లలేకపోయింది. అయినా అది తన ప్రయత్నాన్ని ఆపలేదు. ;ఇంకొన్ని రోజులు ఇలా చేస్తే నేను తప్పకుండా హంసలా మారిపోతాను’ అని తనను తాను నమ్మించుకుంది. కొన్ని రోజుల తర్వాత కాకి చాలా నీరసంగా మారిపోయింది. ఒకప్పుడు చురుగ్గా ఎగిరే ఆ కాకి ఇప్పుడు చెట్టు కొమ్మపై కూడా బలహీనంగా కూర్చునేది. దాని స్నేహిత కాకులు దాన్ని చూసి ఆందోళన చెందాయి. ‘నీకు ఏమైంది? ఎందుకు ఇంత బలహీనంగా కనిపిస్తున్నావు?’ అని అడిగాయి. కాకి జరిగిన విషయమంతా చెప్పింది. అప్పుడు ఒక పెద్ద కాకి ఇలా చెప్పింది ‘నువ్వు హంసను చూసి అసూయపడుతున్నావు. కానీ హంసగా మారడానికి ప్రయత్నిస్తూ నీలో ఉన్న మంచి లక్షణాలను మర్చిపోయావు. మనకు ఆకాశంలో వేగంగా ఎగరడం వస్తుంది. దూరం నుంచే ఆహారాన్ని గుర్తించగలం. మనకు మనకంటూ ప్రత్యేకమైన జీవన విధానం ఉంది’. ఆ మాటలు కాకి మనసులో బలంగా నాటుకున్నాయి. ఆ రాత్రి కాకి ఒంటరిగా చెట్టు కొమ్మపై కూర్చుని చాలా ఆలోచించింది.

‘నేను ఇన్ని రోజులు ఏం చేస్తున్నాను? హంస అందంగా ఉందని నేను అసూయపడ్డాను. దాని జీవితాన్ని అనుకరించడానికి ప్రయత్నించాను. కానీ నేను హంసను కాదు. నేను కాకిని. నాకు నల్లటి రంగు ఉంది. అది నా సహజ లక్షణం. నాకు బలమైన రెక్కలు ఉన్నాయి. ఆకాశంలో ఎగరగలను. నాకు అలవాటైన ఆహారం ఉంది. నాకు నా జీవితం ఉంది. ఇతరుల్లా మారడానికి ప్రయత్నించడం వల్ల నా దగ్గర ఉన్న మంచినే నేను కోల్పోయాను’ అని బాధపడింది. ఆ రోజు కాకికి ఒక గొప్ప నిజం అర్థమైంది. ఇతరులతో పోల్చుకోవడం వల్ల మన సంతోషం పోతుంది. మనలో ఉన్న ప్రత్యేకతను గుర్తించినప్పుడే నిజమైన ఆనందం లభిస్తుంది. మరుసటి రోజు నుంచి కాకి తనకు అలవాటైన ఆహారాన్ని తినడం ప్రారంభించింది. చెట్లపై స్వేచ్ఛగా ఎగిరింది. తన స్నేహిత కాకులతో కలిసి ఆడుకుంది. ఉదయం సూర్యోదయాన్ని ఆస్వాదించింది. నదిలో హంసలు ఈత కొడుతుంటే వాటిని చూసి ఇక అసూయపడలేదు. బదులుగా ‘హంసలు హంసలుగా అందంగా ఉన్నాయి. నేను కాకిగా నాకు నచ్చిన విధంగా జీవిస్తాను’ అని సంతోషంగా అనుకుంది. హంసలు కూడా కాకిలో వచ్చిన మార్పును గమనించాయి. ఒక హంస దాని దగ్గరకు వచ్చి ‘ఇప్పుడు నువ్వు చాలా సంతోషంగా కనిపిస్తున్నావు’ అని చెప్పింది. కాకి నవ్వుతూ ‘అవును. ఎందుకంటే నేను మరొకరిలా మారాలని ప్రయత్నించడం మానేశాను. నేను నేనుగా ఉండటమే నాకు ఆనందం అని తెలుసుకున్నాను’ అని చెప్పింది. అప్పటి నుంచి ఆ కాకి ఎప్పుడూ ఇతర పక్షులను చూసి అసూయపడలేదు. తనలో ఉన్న మంచి లక్షణాలను గుర్తించి, వాటిని అభివృద్ధి చేసుకుంటూ సంతోషంగా జీవించింది.

నీతి

కథ నుంచి నేర్చుకోవాల్సిన విషయాలు ఏమంటే.. ఇతరులతో మనల్ని మనం పోల్చుకోకూడదు. అసూయ మన ఆనందాన్ని దూరం చేస్తుంది. ప్రతి ఒక్కరికీ ప్రత్యేకమైన ప్రతిభ ఉంటుంది. ఇతరులను అనుకరించడం కంటే మన బలాలను గుర్తించాలి. మనకు సహజంగా వచ్చిన లక్షణాలను గౌరవించాలి. తప్పు తెలుసుకున్నప్పుడు దాన్ని సరిదిద్దుకోవాలి. మనం ఉన్నట్లుగానే మనల్ని మనం అంగీకరించుకోవాలి. ‘నేను ఎవరో నాకు తెలుసు; నా ప్రత్యేకతే నా బలం’ అనే ఆత్మవిశ్వాసంతో ముందుకు సాగాలి.