Moral Story: అపరిచితులను ఎందుకు నమ్మకూడదు? పిల్లలకు చక్కని నీతిని చెప్పే తోడేలు – 7 మేకపిల్లలు కథ

The Wolf And The Seven Little Goats Story

పచ్చని చెట్లు, ఎత్తైన కొండలు, రకరకాల పక్షుల కిలకిలరావాలతో ఎంతో అందంగా ఉండే ఒక దట్టమైన అడవి ఉండేది. ఆ అడవికి సమీపంలో ఒక చిన్న పూరిపాక ఉండేది. ఆ ఇంట్లో ఒక మేక తన ఏడు ముద్దుల పిల్లలతో కలిసి నివసించేది. ఆ ఏడు మేకపిల్లలు ఎంతో చలాకీగా, అల్లరిగా ఉండేవి. రోజంతా ఇంటి ఆవరణలో ఒకదానితో మరొకటి ఆడుకుంటూ, గెంతుతూ, పరుగులు తీస్తూ సందడి చేసేవి. వాటి అల్లరి చూస్తుంటే తల్లి మేకకు ఎంతో ఆనందంగా ఉండేది. తల్లి మేకకు తన పిల్లలంటే ప్రాణం. వాటికి ఏ చిన్న కష్టం వచ్చినా తట్టుకోలేకపోయేది. ఉదయం నిద్రలేవగానే పిల్లలకు ఆహారం పెట్టడం, వాటిని శుభ్రంగా ఉంచడం, వాటితో కొంతసేపు ఆడుకోవడం ఆమె దినచర్యగా ఉండేది. అయితే ఆ అడవిలో ఒక క్రూరమైన తోడేలు ఉండేది. అది ఎప్పుడూ చిన్న చిన్న జంతువుల కోసం వేటాడుతూ తిరిగేది. ముఖ్యంగా తల్లి మేక ఇంట్లో ఉన్న ఏడు మేకపిల్లలను ఎలాగైనా పట్టుకోవాలని చాలా రోజులుగా ప్రయత్నిస్తోంది.

కానీ తల్లి మేక ఎప్పుడూ అప్రమత్తంగా ఉండేది. అందువల్ల తోడేలుకు ఇప్పటివరకు అవకాశం దొరకలేదు. ఒకరోజు ఉదయం పిల్లలందరికీ ఆహారం సిద్ధం చేయడానికి కావలసిన పదార్థాలు ఇంట్లో అయిపోయాయి. దీంతో తల్లి మేక అడవిలోకి వెళ్లి తాజా ఆకులు, పండ్లు తీసుకురావాలని నిర్ణయించుకుంది. బయలుదేరే ముందు తన ఏడు పిల్లలను దగ్గరకు పిలిచింది. ‘నా బంగారు పిల్లలూ! నేను మీ కోసం ఆహారం తీసుకురావడానికి అడవిలోకి వెళ్తున్నాను. నేను తిరిగి వచ్చేవరకు మీరందరూ ఇంట్లోనే ఉండాలి. ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ బయటకు వెళ్లకూడదు’ అని చెప్పింది. అంతేకాకుండా తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి మరో ముఖ్యమైన విషయం చెప్పింది. ‘ఈ అడవిలో ఒక ప్రమాదకరమైన తోడేలు ఉంది. అది చాలా మోసకారి. అది మీకు తెలిసిన వాళ్లలా నటించి మిమ్మల్ని మోసం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. కాబట్టి ఎవరైనా తలుపు తట్టినా వెంటనే తెరవకండి. ముందుగా ఎవరు వచ్చారో నిర్ధారించుకోండి’ అని హెచ్చరించింది.

పిల్లలందరూ తల ఊపుతూ ‘సరే అమ్మా! నువ్వు చెప్పినట్టే చేస్తాం. ఎవరైనా వచ్చినా నువ్వు చెప్పే వరకు తలుపు తీయము’ అని చెప్పారు. అప్పుడు చిన్న మేకపిల్ల ఒక సందేహం అడిగింది. ‘అమ్మా! నువ్వు తిరిగి వచ్చినప్పుడు నువ్వేనని మేము ఎలా గుర్తుపట్టాలి? తోడేలు నీలా మాట్లాడితే ఎలా?’ అని ప్రశ్నించింది. తల్లి మేక చిరునవ్వుతో ఇలా చెప్పింది. ‘చాలా మంచి ప్రశ్న అడిగావు బంగారు! నేను తిరిగి వచ్చినప్పుడు మీకు ఒక ప్రత్యేకమైన పాట పాడతాను. ఆ పాట వింటేనే నేను వచ్చానని గుర్తుపట్టండి. ఆ పాట పాడని వాళ్లకు మాత్రం ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ తలుపు తీయకండి.’ అంటూ పిల్లలకు ఒక మధురమైన పాట నేర్పించింది.

‘చిట్టి పిల్లలు తలుపు తీయండి…
మీ అమ్మ వచ్చిందని గుర్తుపట్టండి…
తీపి తీపి పండ్లు తెచ్చాను…
మీ అందరికీ ప్రేమగా పంచుతాను…’

పిల్లలందరూ ఆ పాటను ఆనందంగా పాడుతూ నేర్చుకున్నారు. అమ్మా! నువ్వు పాడే ఈ పాట విన్నాకే తలుపు తీస్తాం’ అని మాట ఇచ్చారు. తల్లి మేక పిల్లలందరినీ ఒక్కొక్కటిగా ముద్దుపెట్టి, తలుపు జాగ్రత్తగా మూసి ఆహారం కోసం అడవిలోకి బయలుదేరింది. తల్లి మేక పిల్లలతో మాట్లాడుతున్న సమయంలోనే ఇంటి పక్కనే ఉన్న పొదల్లో తోడేలు దాక్కుని ఉంది. తల్లి చెప్పిన ప్రతి మాటను అది జాగ్రత్తగా విన్నది. ‘ఆహా! ఎంత మంచి అవకాశం దొరికింది! పిల్లలు తలుపు ఎప్పుడు తీస్తారో, వాళ్లను ఎలా మోసం చేయాలో నాకు తెలిసిపోయింది. ఇప్పుడు వాళ్లను పట్టుకోవడం చాలా సులభం’ అని మనసులో అనుకుంది. వెంటనే ఇంటి తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి గట్టిగా తలుపు తట్టింది. ‘టక్… టక్… టక్… నా బుజ్జి పిల్లలూ! తలుపు తీయండి. మీ అమ్మ వచ్చేసింది. మీ కోసం రుచికరమైన పండ్లు తీసుకొచ్చాను’ అని అరిచింది.

తర్వాత తల్లి మేక నేర్పించిన పాటను పాడటం ప్రారంభించింది. కానీ తోడేలు గొంతు చాలా బొంగురుగా, గరగరగా ఉంది. ‘చిట్టి పిల్లలు తలుపు తీయండి… మీ అమ్మ వచ్చిందని గుర్తుపట్టండి…’ పాట విన్న పిల్లలు మొదట సంతోషంతో తలుపు దగ్గరకు పరుగెత్తారు. ‘అమ్మ వచ్చేసింది! త్వరగా తలుపు తీద్దాం’ అని ఒక పిల్ల అంది. అయితే మరో పిల్ల వెంటనే దాన్ని ఆపింది. ‘ఆగండి! మన అమ్మ గొంతు ఇంత గరగరగా ఉండదు కదా! ఆమె గొంతు చాలా మధురంగా ఉంటుంది.’ మరొక పిల్ల కూడా అంది. ‘అవును! ఇది మన అమ్మ గొంతు కాదు. ఎవరో మనల్ని మోసం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.’ అప్పుడు పిల్లలందరూ కలిసి తలుపు అవతల ఉన్న తోడేలుతో ఇలా అన్నారు. ‘నువ్వు మా అమ్మవి కావు. మా అమ్మ గొంతు చాలా తీయగా ఉంటుంది. నువ్వు వెంటనే ఇక్కడి నుంచి వెళ్లిపో!’ పిల్లల తెలివితేటలకు తోడేలు ఆశ్చర్యపోయింది. తన మొదటి ప్రయత్నం విఫలమైందని కోపంతో అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.

కొంతదూరం వెళ్లిన తర్వాత తోడేలు ఒక చెట్టు కింద కూర్చుని ఆలోచించడం ప్రారంభించింది. ‘అయ్యో! నా గొంతు వల్ల నా పథకం పాడైపోయింది. ఏదో ఒకటి చేసి నా గొంతును మార్చుకోవాలి. అప్పుడే ఆ పిల్లలు నన్ను నమ్ముతారు’ అని అనుకుంది. అప్పుడు దానికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. ‘అడవిలో ఒక పెద్ద తేనెపట్టు ఉంది కదా! అందులోని తేనె తాగితే నా గొంతు కూడా తియ్యగా మారుతుందేమో!’ అని భావించింది. వెంటనే అడవిలోని చెట్ల మధ్య వెతుకుతూ వెళ్లింది. చివరకు ఒక పెద్ద చెట్టు కొమ్మకు వేలాడుతున్న తేనెపట్టు కనిపించింది. తేనెటీగలు చుట్టూ తిరుగుతున్నా వాటిని తప్పించుకుంటూ కొంత తేనెను తాగింది. తన గొంతును పరీక్షించుకుంటూ మృదువుగా మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించింది. ‘హలో… నా బుజ్జి పిల్లలూ…’ ఈసారి గొంతు కొంత మృదువుగా వినిపించింది. దాంతో తోడేలు ఎంతో సంతోషించింది.

‘ఇప్పుడు నా గొంతు బాగానే మారింది. ఈసారి తప్పకుండా పిల్లలు తలుపు తెరుస్తారు’ అని అనుకుంది. మళ్లీ మేక ఇంటి దగ్గరకు వెళ్లి తలుపు తట్టింది. ‘టక్… టక్… టక్… చిట్టి పిల్లలు తలుపు తీయండి. మీ అమ్మ మీ కోసం వచ్చిందండి. రుచికరమైన పండ్లు తెచ్చాను. మీతో కలిసి తినాలని వచ్చాను’ అంటూ మధురంగా పాట పాడింది. ఈసారి గొంతు తియ్యగా వినిపించడంతో పిల్లలు కొంత అయోమయానికి గురయ్యారు. ‘అమ్మ గొంతులాగే ఉంది కదా! బహుశా మన అమ్మే వచ్చి ఉంటుంద'” అని ఒక పిల్ల అంది. కానీ మరో పిల్ల వెంటనే గుర్తుచేసింది. ‘ఆగండి! గొంతు ఒక్కటే విని తలుపు తీయడం మంచిది కాదు. మన అమ్మ కాళ్లు తెల్లగా ఉంటాయి. తలుపు కింద ఉన్న చిన్న సందులోంచి బయటకు చూసి నిర్ధారించుకుందాం..’ అది నెమ్మదిగా తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి కింద ఉన్న సందులోంచి చూసింది.

బయట రెండు పెద్ద నల్లటి కాళ్లు కనిపించాయి. ‘అయ్యో! ఇది మన అమ్మ కాదు. మన అమ్మ కాళ్లు తెల్లగా ఉంటాయి. బయట ఉన్నవాడి కాళ్లు నల్లగా ఉన్నాయి. ఇది తప్పకుండా తోడేలే!’ అని గట్టిగా అరిచింది. పిల్లలందరూ వెంటనే వెనక్కి వెళ్లి తలుపు తీయడానికి నిరాకరించారు. తోడేలు మరోసారి నిరాశతో అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది. తోడేలు ఈసారి చాలా కోపంగా ఉంది. ‘ఈ పిల్లలు అనుకున్నంత అమాయకులు కాదు. గొంతు మార్చినా, పాట పాడినా నన్ను గుర్తుపట్టేశారు. ఇప్పుడు నా కాళ్ల రంగును కూడా మార్చుకోవాలి’ అని ఆలోచించింది. అలా వెళ్తుండగా దారిలో ఒక పిండి మిల్లు కనిపించింది. అక్కడ ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకున్న తర్వాత లోపలికి వెళ్లింది. అక్కడ ఉన్న తెల్లటి పిండిలో తన రెండు నల్లటి కాళ్లను ముంచింది. పిండి అంటుకోవడంతో దాని కాళ్లు తెల్లగా మారాయి. తన కాళ్లను చూసుకుని ఎంతో సంతోషించింది. ‘ఇప్పుడు నా గొంతు కూడా మధురంగా ఉంది. కాళ్లు కూడా తెల్లగా మారాయి. ఈసారి మాత్రం ఆ పిల్లలు నన్ను గుర్తుపట్టలేరు!’ అని గర్వంగా నవ్వుకుంది.

మళ్లీ మేక ఇంటి దగ్గరకు చేరుకుంది. తలుపు తట్టి ఎంతో మృదువుగా ఇలా పాడింది.
‘చిట్టి పిల్లలు తలుపు తీయండి…
మీ అమ్మ మీ కోసం వచ్చిందండి…
తీపి పండ్లు తెచ్చాను…
మీ అందరికీ ప్రేమగా పంచుతాను…’

ఈసారి గొంతు మధురంగా వినిపించింది. తలుపు కింద కనిపించిన కాళ్లు కూడా తెల్లగా ఉన్నాయి. పిల్లలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. ‘గొంతు కూడా అమ్మలాగే ఉంది. కాళ్లు కూడా తెల్లగా ఉన్నాయి. ఇక మనం తలుపు తీయవచ్చేమో!’ అని ఒక పిల్ల అంది. మిగతా పిల్లలు కూడా తలుపు తీయడానికి సిద్ధమయ్యారు. కానీ చిన్న మేకపిల్లకు ఇంకా అనుమానం కలిగింది. ‘అన్నలూ, అక్కలూ! మనం ఇంకొంచెం జాగ్రత్తగా ఉండాలి. మన అమ్మ ఎప్పుడూ మనల్ని ఎంతో ప్రేమగా పలకరిస్తుంది. బయట ఉన్నది నిజంగా మన అమ్మేనా అని మరోసారి నిర్ధారించుకుందాం’ అని చెప్పింది. అయితే మిగతా పిల్లలు గొంతు, కాళ్లు రెండూ సరిపోవడంతో ఆ మాటలను పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. అందరూ కలిసి తలుపు తెరిచేశారు. తలుపు తెరుచుకోగానే బయట నిలబడి ఉన్న తోడేలు భయంకరంగా నవ్వుతూ ఒక్కసారిగా ఇంట్లోకి దూసుకొచ్చింది. ‘హా… హా… హా! చివరికి మీరందరూ నా చేతికి చిక్కారు! నేను మీ అమ్మను కాదు. మిమ్మల్ని పట్టుకెళ్లడానికి వచ్చిన తోడేలును!’ అని గట్టిగా అరిచింది.

తోడేలును చూసిన పిల్లలు భయంతో వణికిపోయాయి. ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి ఇంట్లోని వస్తువుల వెనుక దాక్కోవడం ప్రారంభించాయి. ఒక పిల్ల తెర వెనుక దాక్కుంది. మరొకటి మంచం కిందకు దూరింది. ఇంకొకటి అల్మారాలో దాక్కుంది. రెండు పిల్లలు పెద్ద బుట్ట కింద దాక్కున్నాయి. మరో పిల్ల భయంతో ఒక మూలన నిలబడిపోయింది. చిన్న మేకపిల్ల మాత్రం వెంటనే వంటగదిలోకి పరుగెత్తి పొయ్యి పక్కన ఉన్న ఒక సురక్షితమైన ఖాళీ ప్రదేశంలో దాక్కుంది.

తోడేలు ఇంట్లోని ప్రతి మూలన వెతకడం ప్రారంభించింది. ‘ఎక్కడ దాక్కున్నారు? మీరెంత దూరం దాక్కున్నా మిమ్మల్ని వదిలిపెట్టను!’ అని గర్జించింది. ఒక్కొక్క చోట వెతికి ఆరు మేకపిల్లలను పట్టుకుంది. వాటన్నింటినీ ఒక పెద్ద సంచిలో వేసింది. అయితే వంటగదిలో దాక్కున్న చిన్న మేకపిల్లను మాత్రం గుర్తించలేకపోయింది. చివరకు సంచిని భుజాన వేసుకుని అడవి వైపు బయలుదేరింది. ‘ఈరోజు నాకు మంచి విందు దొరికింది. ఏడు పిల్లల్లో ఆరు పిల్లలు నా దగ్గర ఉన్నాయి. వీటితో నా ఆకలి తీరిపోతుంది!’ అని సంతోషంగా అనుకుంది. కొంతసేపటి తర్వాత తల్లి మేక ఆహారంతో ఇంటికి తిరిగి వచ్చింది. ఇంటి దగ్గరకు రాగానే తలుపు తెరిచి ఉండటం గమనించింది. ‘అయ్యో! తలుపు ఎందుకు తెరిచి ఉంది? పిల్లలు ఏమయ్యారో?’ అని ఆందోళన చెందింది. లోపలికి వెళ్లి చూసేసరికి ఇంట్లోని వస్తువులన్నీ చిందరవందరగా పడి ఉన్నాయి. బుట్ట ఒకవైపు, కుర్చీ మరోవైపు పడిపోయి ఉన్నాయి. తల్లి మేక గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

‘నా పిల్లలూ! ఎక్కడున్నారు? అమ్మ వచ్చేసింది. మీ కోసం రుచికరమైన ఆహారం తీసుకొచ్చాను. త్వరగా బయటకు రండి!’ అని పిలిచింది. అప్పుడు వంటగదిలో పొయ్యి పక్కన దాక్కున్న చిన్న మేకపిల్ల నెమ్మదిగా బయటకు వచ్చింది. తల్లిని చూడగానే గట్టిగా ఏడవడం ప్రారంభించింది. ‘అమ్మా!’ అంటూ తల్లిని కౌగలించుకుంది. తల్లి మేక దాన్ని దగ్గరకు తీసుకుని ముద్దుపెట్టుకుంది. ‘ఏమైంది బంగారు? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీ అన్నలు, అక్కలు ఎక్కడున్నారు?’ అని ఆత్రుతగా అడిగింది. చిన్న మేకపిల్ల ఏడుస్తూనే జరిగినదంతా వివరించింది. ‘అమ్మా! ఒక తోడేలు వచ్చింది. మొదట దాని గొంతు వేరుగా ఉండటంతో మేము తలుపు తీయలేదు. తర్వాత అది తేనె తాగి గొంతు మార్చుకుంది. మళ్లీ వచ్చి కాళ్లకు తెల్లటి పిండి పూసుకుంది. ఈసారి మేము దాన్ని నువ్వేనని అనుకుని తలుపు తెరిచేశాం. వెంటనే అది ఇంట్లోకి వచ్చి మా అందరినీ పట్టుకుని సంచిలో వేసుకుంది. నన్ను మాత్రం చూడలేదు’ అని చెప్పింది.

ఇది విన్న తల్లి మేకకు ఎంతో బాధ కలిగింది. తన పిల్లలందరినీ కోల్పోయానేమోనని కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. కానీ వెంటనే ధైర్యం తెచ్చుకుంది. ‘ఏడవకు బంగారు! ధైర్యంగా ఉండు. మనం తప్పకుండా నీ అన్నలు, అక్కలను రక్షించుకుందాం. ఆ తోడేలు ఎక్కడికి వెళ్లిందో వెతుకుదాం’ అని చెప్పింది. తల్లి మేక తన చిన్న పిల్లతో కలిసి అడవిలోకి బయలుదేరింది. దారిలో నేలపై కనిపించిన తోడేలు అడుగుల గుర్తులను గమనించింది. ఆ అడుగుల గుర్తులను అనుసరిస్తూ ముందుకు సాగింది. అడవిలో ఎత్తైన చెట్లు, దట్టమైన పొదలు ఉండటంతో దారి కనిపించడం కష్టంగా ఉంది. అయినా తల్లి మేక వెనక్కి తగ్గలేదు. ‘అమ్మా! మనం త్వరగా వెళ్లాలి. తోడేలు మా అన్నలు, అక్కలకు ఏమైనా హాని చేస్తుందేమో!’ అని చిన్న మేకపిల్ల ఆందోళన చెందింది. ‘భయపడకు బంగారు. మనం తెలివిగా ఆలోచిస్తే తప్పకుండా వారిని కాపాడుకోగలం’ అని తల్లి ధైర్యం చెప్పింది.

మరోవైపు తోడేలు ఆరు మేకపిల్లలను సంచిలో వేసుకుని అడవి మార్గంలో ప్రయాణిస్తోంది. సంచి బరువుగా ఉండటంతో అది చాలా అలసిపోయింది. ‘అబ్బా! ఈ సంచి మోయడం చాలా కష్టంగా ఉంది. కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటే బాగుంటుంది’ అని అనుకుంది. అలా వెళ్తూ ఒక పెద్ద చెట్టు కనిపించడంతో దాని కింద ఆగింది. ‘పిల్లలు సంచిలోనే ఉన్నారు. ఎక్కడికీ పారిపోలేరు. కాసేపు నిద్రపోయి తర్వాత నా విందును ఆస్వాదిస్తాను’ అని అనుకుని సంచిని పక్కన పెట్టింది. అలసటతో కొద్దిసేపటికే గాఢ నిద్రలోకి జారుకుంది. పెద్దగా గురక పెడుతూ నిద్రపోవడం ప్రారంభించింది. తోడేలు గురక శబ్దం అడవిలో మారుమోగుతోంది. ఆ శబ్దాన్ని విన్న తల్లి మేక, చిన్న మేకపిల్ల ఆ చెట్టు దగ్గరకు చేరుకున్నాయి. చెట్టు కింద నిద్రపోతున్న తోడేలును చూసి తల్లి మేక ఆశ్చర్యపోయింది. దాని పక్కనే ఒక పెద్ద సంచి కనిపించింది. ‘బంగారు! ఆ సంచిలోనే నీ అన్నలు, అక్కలు ఉండవచ్చు. మనం చాలా జాగ్రత్తగా వ్యవహరించాలి’ అని చిన్న మేకపిల్లతో చెప్పింది. తోడేలు గాఢ నిద్రలో ఉందని నిర్ధారించుకున్న తర్వాత తల్లి మేక నెమ్మదిగా సంచి దగ్గరకు వెళ్లింది.

సంచికి కట్టిన తాడును మెల్లగా విప్పింది. సంచి తెరవగానే లోపల ఉన్న ఆరు మేకపిల్లలు బయటకు వచ్చాయి. ‘అమ్మా!’ అంటూ పిల్లలన్నీ తల్లిని గట్టిగా కౌగలించుకున్నాయి. తల్లి మేక ఆనందంతో ఒక్కొక్క పిల్లను ముద్దాడింది. ‘నా బంగారు పిల్లలూ! మీరంతా క్షేమంగా ఉన్నందుకు నాకు ఎంతో సంతోషంగా ఉంది. మిమ్మల్ని మళ్లీ చూడగలనో లేదో అనుకున్నాను’ అని కన్నీళ్లతో చెప్పింది. పిల్లలందరూ కూడా తల్లిని కౌగలించుకుని తమ భయాన్ని మర్చిపోయాయి. అయితే తల్లి మేక వెంటనే అప్రమత్తమైంది. ‘పిల్లలూ! మనం ఇక్కడ ఎక్కువసేపు ఉండకూడదు. తోడేలుకు మెలకువ వస్తే మళ్లీ ప్రమాదంలో పడతాం. త్వరగా ఇక్కడి నుంచి వెళ్లిపోదాం’ అని చెప్పింది. అప్పుడే చిన్న మేకపిల్లకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. ‘అమ్మా! తోడేలు నిద్రలేచిన తర్వాత సంచి ఖాళీగా ఉందని తెలుసుకుంటుంది. అప్పుడు మనల్ని వెతుకుతూ వస్తుంది. దాన్ని కొంతసేపు మోసం చేయడానికి ఒక ఉపాయం ఆలోచించాను’ అని చెప్పింది.

‘ఏమిటి బంగారు నీ ఆలోచన?’ అని తల్లి అడిగింది. ‘ఈ సంచిలో కొన్ని బరువైన రాళ్లు నింపుదాం. అప్పుడు సంచి బరువు అలాగే ఉంటుంది. తోడేలుకు అనుమానం రాకపోవచ్చు’ అని చెప్పింది. తల్లి మేక ఆ ఆలోచనకు సంతోషించింది. వెంటనే పిల్లలన్నీ కలిసి దగ్గరలో ఉన్న బరువైన రాళ్లను సేకరించాయి. వాటిని సంచిలో నింపి తాడు గట్టిగా కట్టేశాయి. ఆ తర్వాత తల్లిబిడ్డలందరూ పక్కనే ఉన్న దట్టమైన పొదల్లో దాక్కున్నారు. కొంతసేపటి తర్వాత తోడేలుకు మెలకువ వచ్చింది. ‘అయ్యో! చాలా సేపు నిద్రపోయాను. ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్లి నా విందును ఆస్వాదించాలి’ అని అనుకుంటూ సంచిని భుజాన వేసుకుంది. కానీ ఈసారి సంచి చాలా బరువుగా అనిపించింది. ‘అబ్బా! ఈ పిల్లలు చాలా బరువు పెరిగినట్టున్నారు. ఈరోజైతే కడుపునిండా తినొచ్చు!’ అని సంతోషంగా అనుకుంది.

సంచి బరువు ఎక్కువగా ఉండటంతో దాన్ని మోయడం చాలా కష్టంగా మారింది. అయినా విందు మీద ఆశతో ముందుకు నడుస్తూనే ఉంది. కొంతదూరం వెళ్లాక దారిలో ఒక నది ఎదురైంది. ఆ నది నీరు వేగంగా ప్రవహిస్తోంది. అయితే నదిని దాటితే తన గుహకు త్వరగా చేరుకోవచ్చని తోడేలు భావించింది. ‘ఈ నదిని దాటితే నా గుహ దగ్గరే ఉంటుంది. ఇంకొంచెం కష్టపడితే చాలు!’ అని అనుకుంది. సంచిని భుజాన వేసుకుని నదిలోకి దిగింది. మొదట కొంతదూరం నడిచింది. కానీ సంచి బరువు కారణంగా అడుగులు వేయడం కష్టమైంది. ఒక్కసారిగా ఒక రాయి మీద కాలు జారి నీటిలో పడిపోయింది. ‘అయ్యో! నన్ను కాపాడండి! ఎవరైనా సహాయం చేయండి!’ అని గట్టిగా కేకలు వేసింది. కానీ అప్పటికే నది ప్రవాహం చాలా వేగంగా ఉంది. నీటి ప్రవాహాన్ని తట్టుకోలేక తోడేలు కొట్టుకుపోయింది. చివరకు తన దురాశకు తగిన ఫలితాన్ని అనుభవించింది. తోడేలు ప్రమాదంలో పడటంతో అడవిలోని చిన్న జంతువులన్నీ ఊపిరి పీల్చుకున్నాయి.

పొదల్లో దాక్కుని ఇదంతా గమనిస్తున్న తల్లి మేక, తన ఏడు పిల్లలతో కలిసి బయటకు వచ్చింది. పిల్లలందరూ తమ తల్లిని చుట్టుముట్టాయి. ‘అమ్మా! ఇకపై మేము ఎప్పుడూ అప్రమత్తంగా ఉంటాం. నువ్వు చెప్పిన మాటలను తప్పకుండా గుర్తుంచుకుంటాం’ అని చెప్పాయి. తల్లి మేక వాటిని దగ్గరకు తీసుకుని ఇలా చెప్పింది. ‘నా బంగారు పిల్లలూ! ఈరోజు మనం ఒక ముఖ్యమైన విషయం నేర్చుకున్నాం. ఎవరైనా మనకు తెలిసినవారిలా నటించినా వెంటనే నమ్మకూడదు. వారి మాటలు, రూపం మాత్రమే చూసి నిర్ణయం తీసుకోకూడదు. మన భద్రత విషయంలో ఎప్పుడూ జాగ్రత్తగా ఉండాలి.’ చిన్న మేకపిల్ల వైపు చూస్తూ ‘అలాగే కష్టసమయంలో భయపడకుండా తెలివిగా ఆలోచించాలి. నీ అప్రమత్తత వల్లే మన కుటుంబం మళ్లీ ఒక్కటైంది’ అని ప్రశంసించింది. పిల్లలన్నీ ఎంతో సంతోషించాయి. ఆ రోజు నుంచి తల్లి మేక తన పిల్లలకు మరిన్ని జాగ్రత్తలు నేర్పించింది. పిల్లలు కూడా తల్లి చెప్పిన ప్రతి మాటను పాటిస్తూ ఎంతో సంతోషంగా జీవించాయి. అలా ఆ తల్లి మేక, తన ఏడు ముద్దుల పిల్లలతో కలిసి ఆనందంగా జీవితాన్ని గడిపింది.

నీతి

అపరిచితులను వెంటనే నమ్మకూడదు: ఎవరైనా తెలిసినవారిలా నటించినా వారి మాటలను గుడ్డిగా నమ్మకూడదు.
అప్రమత్తతే రక్షణ: చిన్న అనుమానం వచ్చినా నిర్లక్ష్యం చేయకుండా జాగ్రత్తగా వ్యవహరించాలి.
కష్టసమయంలో తెలివిగా ఆలోచించాలి: భయపడకుండా సమయస్ఫూర్తితో నిర్ణయాలు తీసుకుంటే ప్రమాదాల నుంచి బయటపడవచ్చు.
ఐకమత్యమే బలం: కుటుంబ సభ్యులు ఒకరికొకరు సహకరించుకుంటే ఎలాంటి కష్టాన్నైనా ఎదుర్కోవచ్చు.
దురాశ ఎప్పుడూ ప్రమాదకరమే: అత్యాశతో ఆలోచించకుండా వ్యవహరించే వారు చివరకు ఇబ్బందుల్లో పడతారు.

పిల్లలూ! మనకు ఎవరైనా పరిచయస్తుల్లా కనిపించినా, వారి మాటలు విన్నా వెంటనే నమ్మకూడదు. ముఖ్యంగా తల్లిదండ్రులు చెప్పిన భద్రతా సూచనలను ఎప్పుడూ పాటించాలి. అప్రమత్తత, ధైర్యం, తెలివితేటలు మనల్ని ఎన్నో ప్రమాదాల నుంచి కాపాడతాయి.