Life Lesson: కర్ణుడు ఎందుకు అధర్మం వైపు నిలిచాడు? విధి చేతిలో ఓడిపోయిన విషాద వీరుడి కథ
మహాభారతంలోని అత్యంత విషాదభరితమైన పాత్రల్లో కర్ణుడు ఒకరు. అసాధారణమైన ప్రతిభ, అపారమైన దానగుణం, ధైర్యం, స్నేహానికి కట్టుబడి ఉండే స్వభావం ఉన్నప్పటికీ.. జీవితాంతం ఎన్నో అవమానాలు, శాపాలు, కష్టాలను ఎదుర్కొన్నాడు. చివరకు కురుక్షేత్ర యుద్ధంలో అర్జునుడి చేతిలో మరణించాడు. కర్ణుడి జీవితంలో ఎదురైన పరిస్థితులు, అతడికి వచ్చిన శాపాలు, దుర్యోధనుడితో అతడి స్నేహం.. ఇవన్నీ అతడి జీవితాన్ని విషాదాంతం వైపు నడిపించాయి..
కుంతీదేవి యవ్వనంలో దుర్వాస మహర్షికి సేవలు చేసింది. ఆమె సేవలకు సంతోషించిన మహర్షి.. తాను కోరుకున్న దేవతను ఆహ్వానించి సంతానం పొందగలిగే శక్తివంతమైన మంత్రాన్ని ఆమెకు అనుగ్రహించాడు. ఆ మంత్రం నిజంగా పనిచేస్తుందో లేదో తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తితో కుంతీ సూర్యభగవానుడిని ఆహ్వానించింది. సూర్యుడు ప్రత్యక్షమై ఆమెకు కర్ణుడిని ప్రసాదించాడు. కర్ణుడు పుట్టుకతోనే కవచకుండలాలతో జన్మించాడు. అయితే వివాహానికి ముందే తనకు బిడ్డ పుట్టాడన్న విషయం బయటకు తెలిస్తే సమాజం ఏమనుకుంటుందోనని భయపడిన కుంతీ.. శిశువైన కర్ణుడిని ఒక పెట్టెలో ఉంచి నదిలో వదిలింది. ఆ పెట్టె అధిరథుడికి దొరికింది. అతడు తన భార్య రాధతో కలిసి ఆ బాలుడిని పెంచాడు. అతడికి వసుసేనుడు అని పేరు పెట్టారు. ఇలా దైవాంశ సంభూతుడైన కర్ణుడు సూత కుటుంబంలో పెరిగాడు.
ప్రతిభ ఉన్నా.. అవమానాలే
కర్ణుడికి చిన్నప్పటి నుంచే యుద్ధవిద్య, ముఖ్యంగా విలువిద్యపై అపారమైన ఆసక్తి ఉండేది. ద్రోణాచార్యుడి వద్ద విద్య నేర్చుకోవాలని వెళ్లినప్పటికీ.. సూతపుత్రుడనే కారణంతో అతడిని తిరస్కరించినట్లు మహాభారత కథనం చెబుతుంది. దీంతో మరింత పట్టుదలతో కర్ణుడు పరశురాముడిని ఆశ్రయించాడు. అయితే తాను బ్రాహ్మణుడినని అబద్ధం చెప్పి ఆయన వద్ద అస్త్రవిద్యను అభ్యసించాడు. ఒకరోజు పరశురాముడు కర్ణుడి తొడపై తల పెట్టుకుని నిద్రిస్తుండగా.. ఒక పురుగు కర్ణుడి తొడను తీవ్రంగా కుట్టింది. రక్తం కారుతున్నా గురువు నిద్రకు భంగం కలగకూడదని కర్ణుడు కదలకుండా బాధను భరించాడు. ఈ సంఘటనతో కర్ణుడి అసలు పరిచయంపై పరశురాముడికి అనుమానం వచ్చింది. నిజం తెలుసుకున్న తర్వాత కర్ణుడు తనను మోసం చేశాడని కోపగించిన పరశురాముడు.. అత్యంత అవసరమైన సమయంలో తాను నేర్పిన అస్త్రవిద్యను కర్ణుడు మరచిపోతాడని శపించినట్లు కథనం. ఈ శాపమే కర్ణుడి మరణ సమయంలో కీలకంగా మారింది.
బ్రాహ్మణుడి, భూదేవి శాపం
మరో సందర్భంలో కర్ణుడి బాణం ఒక బ్రాహ్మణుడికి చెందిన దూడను అనుకోకుండా చంపినట్లు మహాభారత కథనం చెబుతుంది. కోపంతో ఆ బ్రాహ్మణుడు.. తాను అత్యంత నిస్సహాయంగా ఉన్న సమయంలో కర్ణుడు కూడా శత్రువు చేతిలో మరణిస్తాడని శపించాడు. తర్వాత కురుక్షేత్ర యుద్ధంలో కర్ణుడి రథచక్రం భూమిలోకి దిగబడిన సమయంలో ఈ శాపం గుర్తుకు వస్తుంది. మరో కథనం ప్రకారం.. ఓ బాలిక చేతిలో నుంచి జారిపోయిన నెయ్యిని తిరిగి పొందేందుకు కర్ణుడు తన శక్తిని ఉపయోగించాడు. దీనివల్ల భూదేవికి బాధ కలిగిందని, కర్ణుడు అత్యంత దుర్బలంగా ఉన్న సమయంలో భూమి అతడిని వదిలేస్తుందని శాపం ఇచ్చినట్లు చెబుతారు. కురుక్షేత్రంలో కర్ణుడి రథచక్రం భూమిలోకి దిగబడటం ఈ శాపంతో అనుసంధానించబడుతుంది.
దుర్యోధనుడితో స్నేహం.. వరుస అవమానాలు
పాండవులు, కౌరవులు తమ యుద్ధవిద్యా ప్రావీణ్యాన్ని ప్రదర్శిస్తున్న సమయంలో కర్ణుడు అక్కడికి వచ్చాడు. అర్జునుడితో సమానంగా.. అతడిని మించి కూడా తాను విలువిద్యా నైపుణ్యాన్ని చూపించగలనని నిరూపించుకున్నాడు. అయితే కర్ణుడు రాజకుమారుడు కాకపోవడంతో అతడిని అర్జునుడితో పోటీకి అనుమతించడంపై అభ్యంతరాలు వచ్చాయి. అప్పుడు దుర్యోధనుడు కర్ణుడికి అండగా నిలిచాడు. వెంటనే అతడిని అంగ రాజ్యానికి రాజుగా ప్రకటించాడు. అప్పటి నుంచి కర్ణుడు, దుర్యోధనుడి మధ్య బలమైన స్నేహం ఏర్పడింది. తనకు గౌరవం, రాజ్యం, గుర్తింపు ఇచ్చిన దుర్యోధనుడి పట్ల కర్ణుడు జీవితాంతం కృతజ్ఞతతో ఉన్నాడు. అయితే ఇదే స్నేహం అతడిని చివరకు కౌరవుల వైపు నిలబెట్టింది. ద్రౌపది స్వయంవరంలో కూడా కర్ణుడికి అవమానం ఎదురైంది. తనను సూతపుత్రుడిగా భావించిన ద్రౌపది.. అతడిని వివాహం చేసుకోవడానికి నిరాకరించినట్లు మహాభారత కథనం చెబుతుంది. ఇలాంటి అవమానాలు కర్ణుడి మనసులో మరింత ఆవేదనను పెంచాయి.
కవచకుండలాలు కూడా దానం.. అర్జునితో యుద్ధం
కర్ణుడి దానగుణం గురించి మహాభారతంలో అనేక కథలు ఉన్నాయి. కురుక్షేత్ర యుద్ధానికి ముందు అర్జునుడిని రక్షించాలనే ఉద్దేశంతో ఇంద్రుడు బ్రాహ్మణుడి వేషంలో కర్ణుడి వద్దకు వెళ్లి అతడి సహజ కవచకుండలాలను కోరినట్లు కథనం. అవి తనకు రక్షణగా ఉన్నాయని తెలిసినా కర్ణుడు వాటిని దానం చేశాడు. అందుకే అతడిని దానవీర శూర కర్ణుడు అని పిలుస్తారు. భీష్ముడు సేనాధిపతిగా ఉన్నంతకాలం కర్ణుడు ప్రధానంగా యుద్ధానికి దూరంగా ఉన్నాడు. భీష్ముడు పడిపోయిన తర్వాత కర్ణుడు కౌరవుల తరఫున యుద్ధంలోకి ప్రవేశించాడు. యుద్ధంలో కర్ణుడు ఘటోత్కచుడిని ఎదుర్కొని అతడిని సంహరించాడు. అయితే ఈ సమయంలో అర్జునుడి కోసం దాచుకున్న తన శక్తివంతమైన ఆయుధాన్ని ఉపయోగించాల్సి వచ్చింది. దీంతో అర్జునుడిపై దాన్ని ప్రయోగించే అవకాశం కర్ణుడికి లేకుండా పోయింది. కురుక్షేత్ర యుద్ధంలోని 17వ రోజున కర్ణుడు, అర్జునుడు తలపడ్డారు. ఇద్దరి మధ్య భీకరమైన యుద్ధం జరిగింది. అయితే కీలక సమయంలో కర్ణుడి రథచక్రం భూమిలోకి దిగబడింది. దాన్ని బయటకు తీసేందుకు కర్ణుడు రథం దిగాడు. అదే సమయంలో పరశురాముడి శాపం కారణంగా తాను నేర్చుకున్న అస్త్రాన్ని గుర్తు చేసుకోలేకపోయాడని కథనం చెబుతుంది. కర్ణుడు తన రథచక్రాన్ని పైకి తీసే ప్రయత్నం చేస్తుండగా.. యుద్ధధర్మాన్ని ప్రస్తావిస్తూ అర్జునుడిని బాణం వేయకుండా ఆపాలని కోరినట్లు కథనం. అయితే కృష్ణుడు మాత్రం గతంలో జరిగిన అధర్మాలను గుర్తుచేసి.. ఇదే కర్ణుడిని ఓడించడానికి సరైన సమయం అని అర్జునుడిని ప్రేరేపించాడు. చివరకు అర్జునుడు ప్రయోగించిన బాణంతో కర్ణుడు మరణించాడు.
కర్ణుడి విషాదం ఎక్కడ మొదలైంది?
కర్ణుడి జీవితాన్ని పరిశీలిస్తే.. అతడి విషాదానికి ఒక్క కారణం మాత్రమే లేదని తెలుస్తుంది. పుట్టుకతోనే తల్లికి దూరం కావడం, తన అసలు గుర్తింపును తెలియకపోవడం, సూతపుత్రుడనే అవమానాలు, విద్య కోసం ఎదురైన అడ్డంకులు, పరశురాముడి శాపం, ఇతర శాపాలు, దుర్యోధనుడి పట్ల ఉన్న కృతజ్ఞత.. ఇవన్నీ అతడి జీవితాన్ని ప్రభావితం చేశాయి. యుద్ధానికి ముందు కర్ణుడు తాను పాండవుల సోదరుడినని తెలుసుకున్నప్పటికీ.. దుర్యోధనుడికి ఇచ్చిన మాటను నిలబెట్టుకోవడానికి కౌరవుల పక్షాననే నిలిచాడు. కర్ణుడు గొప్ప దానగుణం, ధైర్యం, స్నేహానికి కట్టుబాటు వంటి లక్షణాలతో గుర్తుండిపోయినా.. అతడి జీవితంలో తీసుకున్న కొన్ని నిర్ణయాలు అతడిని అధర్మం వైపు నడిపించాయి. కర్ణుడిని కేవలం ప్రతినాయకుడిగా చూడాలా? లేక పరిస్థితుల చేతిలో ఓడిపోయిన విషాద నాయకుడిగా చూడాలా? ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం మహాభారతంలోని కర్ణుడి పాత్రను మరింత ఆసక్తికరంగా మారుస్తుంది.
నీతి
కర్ణుడి కథ మనకు చెప్పే నీతి ఏమిటంటే.. మన జీవితంలో ఎన్ని అవమానాలు, కష్టాలు, అన్యాయాలు ఎదురైనా తప్పు మార్గాన్ని ఎంచుకోవడానికి అవి కారణాలు కాకూడదు. మనకు సహాయం చేసిన వ్యక్తుల పట్ల కృతజ్ఞత ఉండటం గొప్ప లక్షణమే. కానీ ఆ కృతజ్ఞత పేరుతో అధర్మానికి మద్దతు ఇవ్వడం చివరకు మన పతనానికే దారితీస్తుంది. కర్ణుడిలో దానగుణం, ధైర్యం, స్నేహం వంటి ఎన్నో గొప్ప లక్షణాలు ఉన్నాయి. అయినప్పటికీ దుర్యోధనుడి పట్ల ఉన్న స్నేహం, కృతజ్ఞత కారణంగా అతడు అధర్మాన్ని విడిచిపెట్టలేకపోయాడు. ఫలితంగా తన అసలు జన్మ రహస్యం తెలిసిన తర్వాత కూడా సోదరులైన పాండవులకు వ్యతిరేకంగా యుద్ధం చేయాల్సి వచ్చింది.
జీవితంలో మనకు ఎదురయ్యే పరిస్థితులు మన చేతుల్లో ఉండకపోవచ్చు.. కానీ ఆ పరిస్థితులకు మనం ఇచ్చే స్పందన, మనం ఎంచుకునే మార్గం మాత్రం మన చేతుల్లోనే ఉంటుంది. కాబట్టి.. విధి మనల్ని పరీక్షించినా, ధర్మాన్ని మాత్రం వదులుకోకూడదు.