Moral Story: అత్యాశ మనల్ని తప్పుడు మార్గంలో నడిపిస్తుంది.. తిండిబోతు ఎలుక కథ

The Greedy Mice And The Clever Merchant Story

ఒక అడవిలో పెద్ద మర్రిచెట్టు ఉండేది. ఆ చెట్టు ఎంతో విస్తారంగా ఉండటంతో దాని కొమ్మలు దూరం వరకు వ్యాపించి ఉండేవి. చెట్టు కింద ఎప్పుడూ చల్లని నీడ ఉండేది. ఆ చెట్టు వేర్ల మధ్య చిన్న చిన్న రంధ్రాలు ఉండేవి. వాటిలో ఒక రంధ్రంలో ఓ ఎలుక తన కుటుంబంతో కలిసి నివసించేది. ఆ ఎలుకకు భార్య, పిల్లలు ఉండేవారు. వారంతా కలిసి ఆ చెట్టు కింద సంతోషంగా జీవించేవారు. అయితే ఆ ఎలుకకు ఒక చెడ్డ అలవాటు ఉండేది. తనకు అవసరమైనంత ఆహారం ఉన్నప్పటికీ, ఇతరుల దగ్గర ఉన్న ఆహారాన్ని చూసి ఆశపడేది. ముఖ్యంగా కష్టపడకుండా ఎక్కువ ఆహారం సంపాదించాలనే అత్యాశ దానికి ఉండేది. ఒకరోజు ఉదయం ఓ వ్యాపారి ఆ అడవి మార్గం గుండా ప్రయాణిస్తున్నాడు. అతను తన వ్యాపారం కోసం సమీపంలోని గ్రామానికి వెళ్తున్నాడు. అతని భుజంపై ఓ సంచి, చేతిలో ధాన్యపు గింజలతో నిండిన బుట్ట ఉన్నాయి. చాలా దూరం నడవడంతో అతనికి అలసటగా అనిపించింది.

దారిలో కనిపించిన పెద్ద చెట్టు కింద కూర్చుని కొద్దిసేపు విశ్రాంతి తీసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. తన ధాన్యపు బుట్టను చెట్టు పక్కన పెట్టి, చెట్టు మొదలుకు ఆనుకుని కూర్చున్నాడు. ఆ బుట్టలో ఉన్న ధాన్యపు గింజల నుంచి వస్తున్న వాసన ఎలుక ముక్కుకు తగిలింది. వెంటనే అది తన రంధ్రం నుంచి బయటకు వచ్చి అటూ ఇటూ చూసింది. వ్యాపారి చెట్టు కింద విశ్రాంతి తీసుకుంటుండటాన్ని గమనించింది. బుట్టలోని ధాన్యాన్ని చూసిన ఎలుక నోట్లో నీళ్లు ఊరాయి. ‘అబ్బా! ఇన్ని ధాన్యపు గింజలా! ఇవన్నీ నాకు దొరికితే ఎంత బాగుంటుంది! కొన్ని గింజలు తింటే సరిపోతుంది. మిగిలినవన్నీ నా కుటుంబం కోసం దాచుకోవచ్చు. ఇంత ఆహారం సంపాదించడానికి నేను కష్టపడాల్సిన అవసరమే ఉండదు’ అని మనసులో అనుకుంది. తనకు అవసరమైనంత మాత్రమే తీసుకోవాలనే ఆలోచన దానికి రాలేదు. బుట్టలో ఉన్న ధాన్యమంతా తన సొంతం చేసుకోవాలనే అత్యాశ పెరిగింది.

వ్యాపారి కాసేపటికి నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. అదే సరైన సమయమని భావించిన ఎలుక నెమ్మదిగా బుట్ట దగ్గరకు వెళ్లింది. తన పదునైన పళ్లతో బుట్టను కొరకడం ప్రారంభించింది. కొంతసేపటికి బుట్టకు చిన్న రంధ్రం ఏర్పడింది. ఆ రంధ్రం నుంచి కొన్ని ధాన్యపు గింజలు బయటకు జారిపడ్డాయి. వాటిని చూసి ఎలుక ఎంతో సంతోషించింది. వెంటనే కొన్ని గింజలను తిని, మరికొన్నింటిని తన రంధ్రంలోకి తీసుకెళ్లింది. అత్యాశకు అంతులేదు! కొద్దిసేపటి తర్వాత వ్యాపారికి మెలకువ వచ్చింది. తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగించాల్సిన సమయం కావడంతో బుట్టను తీసుకుని బయలుదేరాడు. అయితే బుట్టకు రంధ్రం పడిందనే విషయం అతను గమనించలేదు. వ్యాపారి అడవి మార్గంలో నడుస్తుండగా, బుట్టలోని రంధ్రం నుంచి ధాన్యపు గింజలు ఒక్కొక్కటిగా నేలపై పడసాగాయి. చెట్టుకింద ఉన్న ఎలుక ఈ విషయాన్ని గమనించింది. ధాన్యం నేలపై పడుతుండటంతో అది ఆనందంతో ఎగిరి గంతులేసింది. ‘ఇది చాలా మంచి అవకాశం! నేను బుట్టను కొరికి రంధ్రం పెట్టాను. ఇప్పుడు ధాన్యమంతా నా దగ్గరికే వస్తోంది. ఇంతకంటే అదృష్టం ఇంకేముంటుంది?’ అని అనుకుంది.

వెంటనే తన కుటుంబంలోని ఇతర ఎలుకలను పిలిచింది. ‘రండి! మనకు కావాల్సినంత ధాన్యం దొరుకుతోంది. వ్యాపారి బుట్టలోని గింజలన్నీ దారిలో పడిపోతున్నాయి. మనమంతా కలిసి వాటిని ఏరుకుని తినవచ్చు’ అని చెప్పింది. అన్ని ఎలుకలూ కలిసి దారిలో పడిన ధాన్యపు గింజలను ఏరుకుని తినసాగాయి. మొదట అవి కొద్దిగా మాత్రమే తిన్నాయి. కానీ కొంతసేపటికి వాటిలోనూ అత్యాశ పెరిగింది. ‘ఇన్ని గింజలు దొరుకుతున్నప్పుడు ఇప్పుడే ఎందుకు తినాలి? వీలైనన్ని గింజలు దాచుకుందాం. రేపు, ఎల్లుండి కూడా మనకు ఆహారం గురించి ఆందోళన ఉండదు’ అని ఒక ఎలుక చెప్పింది. దాంతో అవన్నీ ధాన్యాన్ని తమ నివాసాల్లోకి తీసుకెళ్లడం ప్రారంభించాయి. ఇలా కొంతసేపటికి వ్యాపారి బుట్టలోని ధాన్యమంతా దాదాపు ఖాళీ అయిపోయింది. వ్యాపారి అడవి దాటి గ్రామానికి చేరుకున్న తర్వాత బుట్టను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.

‘ఏమిటి ఇది! నేను ఎంతో జాగ్రత్తగా తీసుకొచ్చిన ధాన్యమంతా ఎక్కడికి పోయింది? బుట్టలో ఒక్క గింజ కూడా లేదే!’ అని బాధపడ్డాడు. బుట్టను పరిశీలించగా దానికి రంధ్రం ఉన్నట్లు గుర్తించాడు. ‘అయ్యో! బుట్టకు రంధ్రం పడింది. అందుకే ధాన్యమంతా దారిలో పడిపోయింది. ఇకపై మరింత జాగ్రత్తగా ఉండాలి’ అని అనుకున్నాడు. మరుసటి రోజు కూడా వ్యాపారి అదే మార్గంలో ప్రయాణించాల్సి వచ్చింది. ఈసారి కూడా అతను ధాన్యపు బుట్టను తీసుకొచ్చాడు. అయితే మొదటి రోజు జరిగిన సంఘటనను గుర్తుచేసుకుని బుట్టను జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు. బుట్టలో చిన్న రంధ్రం ఉండటాన్ని గమనించాడు. దాన్ని సరిచేసి, ధాన్యాన్ని సురక్షితంగా ఉంచుకుని బయలుదేరాడు. అదే చెట్టు కిందకు వచ్చినప్పుడు అతనికి మళ్లీ అలసటగా అనిపించింది. అందువల్ల బుట్టను తన పక్కనే పెట్టుకుని విశ్రాంతి తీసుకున్నాడు.

ఎలుకకు మళ్లీ ధాన్యం కనిపించింది. మొదటి రోజు లాగే బుట్టలోని గింజలను దొంగిలించాలని అనుకుంది. ‘నిన్న ఇన్ని గింజలు దొరికాయి. ఈరోజు కూడా అలాగే చేస్తే మనకు చాలా ఆహారం లభిస్తుంది’ అని తన కుటుంబానికి చెప్పింది. అన్ని ఎలుకలూ కలిసి బుట్టను కొరకడం ప్రారంభించాయి. ఈసారి ఒక రంధ్రంతో ఆగకుండా మరిన్ని రంధ్రాలు పెట్టాయి. కొన్ని గింజలు బయటకు రావడంతో వాటిని తినసాగాయి. కానీ ఈసారి వ్యాపారి నిద్రపోతున్నట్లు నటిస్తూ జరిగినదంతా గమనించాడు. ఎలుకలు తన బుట్టను కొరికి ధాన్యాన్ని తింటున్నాయని అతనికి అర్థమైంది. ‘ఓహో! మొదటిసారి నా ధాన్యమంతా పోవడానికి కారణం ఈ ఎలుకలే అన్నమాట! నేను ఏదో పొరపాటున బుట్టకు రంధ్రం పడిందనుకున్నాను. కానీ ఇవి కావాలనే నా ధాన్యాన్ని దొంగిలిస్తున్నాయి’ అని అనుకున్నాడు.

అతనికి ఎలుకలపై కోపం వచ్చినప్పటికీ, వాటికి ఒక గుణపాఠం చెప్పాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఇవి కష్టపడకుండా ఇతరుల సొత్తును దోచుకోవడం అలవాటు చేసుకున్నాయి. వీటికి అత్యాశ వల్ల కలిగే నష్టాన్ని అర్థమయ్యేలా చేయాలి” అని మనసులో అనుకున్నాడు. మరుసటి రోజు వ్యాపారి ఒక కొత్త బుట్టతో అదే చెట్టు కిందకు వచ్చాడు. ఈసారి ఆ బుట్టలో ధాన్యపు గింజలకు బదులుగా ఎండుమిరపకాయలు నింపాడు. బుట్టను చెట్టు కింద పెట్టి, ఎలుకలు ఏం చేస్తాయో గమనించసాగాడు. కొద్దిసేపటికి ఎలుకలు బయటకు వచ్చాయి. బుట్టను చూడగానే వాటికి ఎంతో సంతోషం కలిగింది. ‘చూడండి! ఈరోజు కూడా వ్యాపారి ధాన్యం తీసుకొచ్చాడు. మన అదృష్టం బాగుంది. ఈసారి మరింత ఎక్కువగా తినవచ్చు’ అని నాయక ఎలుక చెప్పింది. అవి ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా బుట్టను కొరకడం ప్రారంభించాయి. రంధ్రం ఏర్పడిన తర్వాత లోపల ఉన్న మిరపకాయలను చూశాయి. ‘ఇవేమిటి? ధాన్యంలా కనిపించడం లేదు. అయినా తినడానికి ఏదో ఆహారమే అయి ఉంటుంది’ అని ఒక ఎలుక అనుకుంది. ముందుగా ఒక ఎలుక మిరపకాయను కొరికింది. అంతే! దాని నోరు మండిపోయింది. కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. వెంటనే అది గట్టిగా అరవసాగింది. ‘అయ్యో! నా నోరు మండిపోతోంది! ఇవి ధాన్యపు గింజలు కావు. మిరపకాయలు!’ అని కేకలు వేసింది.

మిగిలిన ఎలుకలు కూడా వాటిని కొరకడంతో వాటి నోళ్లు మండిపోయాయి. అవి నీటి కోసం అటూ ఇటూ పరుగులు తీశాయి. కొన్నింటికి ఏమి చేయాలో అర్థం కాలేదు. మరికొన్ని బాధతో అరుస్తూ తమ రంధ్రాల్లోకి పరుగెత్తాయి. వ్యాపారి ఇదంతా చూసి, ‘ఇకనైనా ఇతరుల వస్తువులను దొంగిలించకూడదనే విషయం మీకు అర్థమైందని ఆశిస్తున్నాను’ అని మనసులో అనుకున్నాడు. కొంతసేపటికి ఎలుకల నోటి మంట తగ్గింది. అవన్నీ ఒకచోట చేరి జరిగిన సంఘటన గురించి మాట్లాడుకున్నాయి. ‘మనకు అవసరమైనంత ఆహారం ఉన్నా, ఇతరుల ధాన్యాన్ని దొంగిలించాలని ఆశపడ్డాం. వ్యాపారి కష్టపడి సంపాదించిన ధాన్యాన్ని మనం దోచుకున్నాం. చివరకు మన అత్యాశ వల్లే ఈ బాధను అనుభవించాల్సి వచ్చింది’ అని ఒక ఎలుక బాధపడింది. మరో ఎలుక మాట్లాడుతూ ‘మనం మొదట కొద్దిగా ధాన్యం తీసుకున్నప్పుడు ఆగి ఉంటే బాగుండేది. కానీ ఇంకా కావాలి, ఇంకా కావాలి అనే ఆశతో బుట్టకు మరిన్ని రంధ్రాలు పెట్టాం. మన తప్పును మనమే పెంచుకున్నాం’ అని చెప్పింది. నాయక ఎలుక కూడా తన తప్పును అంగీకరించింది. ‘నిజమే! మనకు దొరికిన ఆహారంతో సంతృప్తి చెందకుండా ఇతరుల సొత్తును ఆశించాం. కష్టపడకుండా సంపాదించాలనే ఆలోచన చివరకు మనకే నష్టం కలిగించింది. ఇకపై ఎప్పుడూ ఇలా చేయకూడదు’ అని నిర్ణయించుకుంది.

ఆ రోజు నుంచి ఎలుకలన్నీ తమకు అవసరమైన ఆహారాన్ని మాత్రమే సేకరించసాగాయి. ఇతరుల వస్తువులను దొంగిలించడం మానేశాయి. తమ కష్టంతో సంపాదించిన ఆహారాన్ని పంచుకుంటూ ప్రశాంతంగా జీవించసాగాయి. వ్యాపారి కూడా తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగించాడు. ఎలుకలు తమ తప్పును తెలుసుకుని మారినందుకు సంతోషించాడు. ఆ విధంగా ఒక చిన్న సంఘటన ఎలుకలకు జీవితంలో మర్చిపోలేని పాఠాన్ని నేర్పింది.

నీతి

అత్యాశ ఎప్పుడూ నష్టాన్నే కలిగిస్తుంది. ఇతరుల సొత్తును ఆశించకుండా, మనకు ఉన్నదానితో సంతృప్తి చెందాలి. కష్టపడి సంపాదించిన దానిలోనే నిజమైన ఆనందం ఉంటుంది. కథ ద్వారా మనం నేర్చుకోవాల్సిన పాఠాలు.. అత్యాశ మనల్ని తప్పు మార్గంలో నడిపిస్తుంది. ఇతరుల కష్టాన్ని, వారి ఆస్తిని గౌరవించాలి. కష్టపడకుండా లాభం పొందాలనే ఆలోచన చివరకు నష్టానికి దారితీయవచ్చు. తప్పు చేసినప్పుడు దాన్ని గుర్తించి సరిదిద్దుకోవాలి. మనకు ఉన్నదానితో సంతృప్తి చెందడం నిజమైన ఆనందానికి మార్గం. అవసరానికి మించి ఆశపడటం వల్ల మన దగ్గర ఉన్న సంతోషాన్ని కూడా కోల్పోవచ్చు. సంతృప్తిగా జీవించడం, నిజాయితీగా సంపాదించడం మనిషికి ఎంతో విలువైన లక్షణాలు.