90s Village Life: ఆనాటి పల్లెటూరు ఇలా ఉండేది! కథలుగా మిగిలిపోతున్న 90ల మధుర జ్ఞాపకాలు
కాలం ఎంత వేగంగా పరుగులు తీస్తోందో కదా! నిన్నటి నిజాలు నేడు కేవలం జ్ఞాపకాలుగా, కథలుగా మిగిలిపోతున్నాయి. నేడు మన చేతుల్లో అధునాతన స్మార్ట్ఫోన్లు ఉన్నాయి, క్షణాల్లో ప్రపంచంతో కనెక్ట్ అయ్యే ఇంటర్నెట్ ఉంది, ఆకాశహర్మ్యాల అపార్ట్మెంట్లు ఉన్నాయి; కానీ పక్క గదిలోని మనిషితో మనసు విప్పి మాట్లాడే తీరిక, నిశ్శబ్దమైన మనశ్శాంతి మాత్రం కరువైపోయాయి.
ఉరుకుల పరుగుల జీవితంలో అలసిపోయిన మనసులను ఒక్కసారి 90ల నాటి పల్లెటూరి మధుర జ్ఞాపకాల్లోకి తీసుకెళ్లే అద్భుతమైన భావోద్వేగ ప్రయాణాన్ని తెలుసుకుందాం. ఆ రోజుల్లో పల్లెటూళ్లలో నిద్రలేవడానికి ఎలాంటి కృత్రిమ అలారాలు అవసరం రాలేదు. తూర్పు తెల్లవారక ముందే పక్షుల కిలకిలారావాలు, వీధి చివర వినిపించే రోకటి పోట్ల సవ్వడులే ఊరంతటికీ మేలుకొలుపు.
తెల్లవారుజామున ఇళ్ల ముందు పేడనీళ్లు చల్లి ముగ్గులు వేసే ఆడపడుచులు, బావి దగ్గర బిందెలతో చేరే ఆత్మీయ కలయికలు ఆనాటి ప్రత్యేకం. ఉదయాన్నే మట్టికుండలో రాత్రంతా నానిన చద్ది అన్నంలో కాస్త పెరుగు, ఉల్లిపాయ లేదా పచ్చిమిరపకాయ, ఆవకాయ నంజుకుని వరండాలో కూర్చుని అందరూ కలిసి తింటుంటే.. ఏ పంచభక్ష్య పరమాన్నాలూ దానికి సాటిరావు.
పొలాల్లో ట్రాక్టర్ల కర్ణకఠోర శబ్దాలు కాకుండా, నాగలి పట్టిన ఎద్దుల మెడలోని గంటల నాదం సంగీతంలా మ్రోగేది. రైతు విత్తనం నాటి పంట పండుతుంటే తన సొంత బిడ్డ ఎదుగుతున్నంత సంబరపడేవాడు. మధ్యాహ్నం వేళ రావి చెట్టు నీడన చల్లటి గాలిలో తినే సంకటి ముద్ద ఇచ్చిన శక్తి మరే ఫైవ్స్టార్ హోటల్ భోజనమూ ఇవ్వలేదు. ఇక వారానికి ఒకసారి జరిగే పల్లెటూరి 'సంత' అంటే ఒక పెద్ద పండుగ. నేలపై పరిచిన గోనె సంచులపై కూరగాయలు, మట్టిపాత్రలు కొనుగోలు చేస్తూ.. పిల్లల కోసం నాన్న జేబులో తెచ్చే పైసా మిఠాయి కోసం ఎదురుచూసే ఆ చూపుల్లోని ఆనందం నేడు కోట్లు కుమ్మరించినా దక్కదు.
ఆనాటి బాల్యం మరింత మధురం! చేతుల్లో వీడియో గేమ్లు, కళ్లకు అద్దాలు లేవు; పచ్చని మట్టినేలే ఆటస్థలాలు, చెట్టు కొమ్మలే ఉయ్యాలలు. గోళీలు, బొంగరాలు, టైరు చక్రాల ఆటలతో సంధ్యా సమయం వరకు వీధుల్లో కేరింతలు కొట్టేవారు. రాత్రిపూట ఆరుబయట నులక మంచాలు వేసుకుని, కరెంట్ లేకపోయినా చల్లటి వెన్నెల్లో నక్షత్రాల జాతర చూస్తూ.. రేడియోలో పాత పాటలు, క్రికెట్ కామెంట్రీ వింటూ అమ్మమ్మలు చెప్పే చందమామ కథలు వింటూ నిద్రపోయే ఆ రాత్రులు ఎంత ప్రశాంతమైనవి!
ఆనాటి పల్లె జీవితం భౌతికంగా పేదరికంలో ఉన్నట్లు కనిపించినా, ఆత్మీయతలు, అనుబంధాల పరంగా అది అత్యంత ధనికమైన కాలం. మన పల్లెటూరు కేవలం ఒక ఊరు కాదు.. అది మనం పోగొట్టుకున్న మన సొంత శాంతి, మన ఆత్మ